Brieven Truus van Vliet

nr 161. 12 dec 2010

Details

Categorie: Brieven Truus 2010

Gepubliceerd op zaterdag, 26 maart 2011 15:54

Geschreven door Thijs van der Zanden

Hits: 79

Hallo allemaal,

 

Jullie hebben net mijn verslag nr. 160 gehad, maar zoals beloofd ook nr. 161. Lekker veel leesvoer dus. Ik blijf het raar vinden hoor, maar het moet wel zo zijn, ik kan hem namelijk nergens in mijn verzonden emails terugvinden. Goed ik ga verder met dit nieuwe. Ik zal proberen veel foto’s mee te sturen zodat jullie een indruk krijgen van de tijd die ik heb gehad met mijn dochter hier.

 

-Komst van Esther en mijn 60^ste verjaardag

-Boeken bij Garuda

-Vervolg problemen met de Sinode over het teveel betaald voor visum

-Nieuwsbrief SMA YPK 3 te Urfu 

 

Komst van Esther en mijn 60^ste verjaardag 

 

 

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de ongelofelijke hoeveelheid verjaardagsemails, ecards, kaarten, cadeautjes, telefoontjes etc. voor mijn 60^ste verjaardag. Uiteraard was het allermooiste cadeau natuurlijk dat mijn dochter hier was om mijn verjaardag mee te vieren. Nou dat ik 60 geworden ben dat heb ik geweten. Ik ben heel lang en heel veel jarig geweest.

 

  

 

Esther kwam hier zondag 14 nov. aan. Dit was een dag later dan gepland omdat in Ned. het vluchtschema was veranderd en zij wist dat niet. Dit met als gevolg dat we direct de middag na haar aankomst in de ochtend, doorgevlogen zijn naar Nabire, want ik had geregeld dat we een paar dagen naar Arne op Ahe zouden gaan. Deze reis ging heel voorspoedig en we werden opgehaald door Arne. Esther genoot vanaf het eerste begin  en ik ook uiteraard, al was ze wel moe na de extra lange reis.

 

 

  

 

De bedoeling was dat we maar een paar dagen zouden blijven, zodat ik op tijd terug zou zijn voor de voorbereidingen van mijn verjaardagsfeest. Doordat de boot waarmee we terug naar Biak zouden gaan afgelast werd, waren we gedwongen om langer op Ahe te blijven. Alle vliegtuigen zaten namelijk vol. Dit had hele grote gevolgen want naar het zich liet aanzien zou ik mijn verjaardag op Ahe moeten vieren. Uiteindelijk na veel bidden en smeken door Arne is het gelukt om in de namiddag van mijn verjaardag alsnog terug te kunnen naar Biak.

 

Toch ben ik op Ahe wel jarig geweest, want ik had nergens op gerekend, maar ’s ochtends kwam er een hele groep mensen die op Ahe werken in optocht naar het huisje van Esther en mij. Ze hebben toen voor me gezongen, ze waren opgebleven om taarten te bakken en een cadeau voor me te maken. Echt het was geweldig. Dit was dus mijn eerste verjaardagsviering.

 

 

  

 

Thuisgekomen ben ik in overleg met Yuyun begonnen met de voorbereidingen voor mijn verjaardagsviering die we op zondag de 21^ste zouden houden. Er werden dus inkopen gedaan voor de picknick, want we zouden het vieren op het strand. Hiervoor had ik een echte bus gehuurd, zodat iedereen die mee wilde ook mee kon gaan. Nou deze dag is een geweldig succes geworden, wat een lol in de bus, wat dat betreft is dat hetzelfde als wanneer je in Ned. met de bus en dagje uitgaat.

 

 

  

 

Matan, een goede vriend vroeger van Thomas, had voor traditionele muziek gezorgd en er werd dus volop gedanst op het strand. ’s Avonds was iedereen bekaf maar toen moest de hele afwas van de picknick nog gedaan worden. Nou die hebben  we mooi laten staan tot de volgende dag.

 

Esther en ik hebben het een paar dagen lekker rustig aan gedaan, want voor Esther hoefde we niet telkens op stap, ze vond het ook heerlijk om lekker samen te ouwenelen, koffie te leuten en gewoon te ervaren hoe ik leef hier.

We zijn nog wel een weekend naar Sowek geweest wat ze ook helemaal geweldig vond. Het was voor haar helemaal back tot basic, maar ze heeft enorm genoten. Inmiddels was toen ook al haar laatste week begonnen.

 

 

  

 

Op woensdag zijn we naar school in Urfu geweest, waar we een geweldige ontvangst kregen en waar dus weer mijn verjaardag werd gevierd. Op een gegeven moment zijn we weggegaan, want de jeugd wist niet van stoppen. Dat is overigens altijd zo hier als men eenmaal begint met muziek en dans dan gaat men door desnoods tot de volgende dag.

 

Ja en toen brak ook de laatste avond aan. Deze  avond was heel gezellig, iedereen kwam afscheid nemen en ook toen werd er weer veel muziek gemaakt, gezongen en gedanst. Esther kreeg zoveel cadeautjes mee dat het achteraf gezien maar goed was dat ze met een praktisch lege koffer gekomen was. Hierdoor had ze in ieder geval geen overbagage.

 

 

  

 

Vrijdagochtend was het echte afscheid op het vliegveld. Dit was voor ons allebei heel erg moeilijk, want ja wanneer we elkaar weer zullen zien weten we niet, maar wat we gehad hebben kan niemand ons meer afnemen. Nu gaat het wel weer omdat de plicht van alledag roept, maar de eerste paar dagen was het maar raar stil en leeg in huis.

 

Boeken bij Garuda

 

 Leuk om even tussendoor te vertellen. Als je hierheen komt en je gaat boeken doe het dan via Garuda. Je kunt namelijk boeken gelijk vanaf Amsterdam tot Biak. De tickets vanuit Jakarta naar Biak die normaal relatief duurder zijn dan de vlucht vanuit A,dam/Jakarta, zijn dan veel en veel goedkoper. Bijkomend punt, alle nodige imigratie en visum perikelen worden al in het vliegtuig afgehandeld, dus bij aankomst kun je zo doorlopen. Nog een voordeel; je mag 30 kg bagage meenemen.

 

 

  

 

Vervolg problemen met de Sinode over het teveel betaald voor visum

 

 Zoals jullie hebben kunnen lezen in mijn vorige verslag zou ik op 5 nov. jl. bericht krijgen over hoe en wat. Nou dat bericht kwam dus niet. Uiteindelijk heb ik herhaalde malen smsjes gestuurd, maar geen enkele reactie hierop. 

Eind nov. heb ik toen een sms gestuurd dat ik nu wist dat dus ook de Sinode niet te vertrouwen is, maar ook dit leverde geen reactie op. Op dit moment doe ik er even niets mee, omdat in december iedereen druk is voor de kerst. Het hele kerstgebeuren speelt zich hier allemaal af voor de kerst dus vandaar.

 

Ik zit nog te overwegen wat ik moet doen in januari a.s. Met deze zaak doorgaan of me neerleggen bij het feit en accepteren dat ik veel te veel betaald heb. Beide opties hebben hun consequenties en ik ben er nog niet uit wat ik moet beslissen.

 

Bij de eerste optie: doorgaan, loop ik het risico dat ze mijn Kitap intrekken en ik dus het land wordt uitgezet maar zelfs als ze dat niet doen ben ik er nog niet. Ik ben namelijk van hen afhankelijk want als ik nodig of niet nodig naar Nederland wil, heb ik van hen toestemming nodig, ze zijn uiteindelijk min of meer “mijn werkgever”. Dit zou dus betekenen dat ik alles achter moet laten en niets meer kan doen of afmaken hier.

 

Bij de tweede optie accepteren dat ik teveel betaald heb, blijf ik dus met een grote schuld zitten  maar veranderd er op dit moment verder niets. Al zal ik wel naar een nieuwe sponsor moeten zoeken voor de volgende Kitap over 4,5 jaar. Dat lijkt lang, maar de tijd gaat snel. Ik ben er dus nog niet uit wat ik moet doen.

 

Nieuwsbrief SMA YPK 3 te Urfu

 

 

 

Hoi allemaal, 

 

Inmiddels zullen jullie allemaal wel de kerstkaart hebben ontvangen. Zo niet dan hoop ik dat dit een dezer dagen wel zo is. Van enkelen heb ik een reactie gekregen dus ik weet dat alles op de post is gegaan. De leerlingen hebben er erg hun best op gedaan. Oh ja, de ene is mooier dan de andere, maar ja niet iedereen is zo creatief. Ook hier heeft iedereen zo zijn talenten. Ik hoop in ieder geval dat jullie de kaarten leuk vinden.

 

De leerlingen hebben er erg veel plezier in gehad om ze te maken. Voor de derde klas was het passen en meten om een gaatje te vinden zodat zij ze konden maken. In de derde klas krijgen ze namelijk geen handenarbeid meer omdat er hard geleerd moet worden voor het eindexamen. Gelukkig is het ze allemaal gelukt om het in 2 lessen te doen die we ingepast hadden in de vorm van extra lesuren.

 

In de vorige brief en ook in mijn verslag heb ik het gehad over de 1% projekten via internet. Een van die projekten die daar in wilde onderbrengen zal daar niet in komen omdat ik daar inmiddels een sponsor voor heb gevonden. Het gaat in dit geval om het waterleidingprojekt voor de school en de 2 docentenwoningen, het scheikundelokaal en eventueel latere asrama (internaat).

 

Ik heb deze sponsor wel gevraagd om het geld nog vast te houden, want ik wil niets nieuws beginnen voor er meer zekerheid is over de vervanging van het schoolhoofd en eventuele gelden van de regering. Molens draaien traag hier, maar ja waar niet kun je beter zeggen.

 

Op dit moment is er geen nieuws t.a.v. vervanging van het schoolhoofd. Hij schittert normaal gesproken door afwezigheid. Toevallig is hij deze week op school tijdens de proefwerkweek. Hij had mijn collega’s gevraagd om de rekeningen van het fotokopieën maken van de proefwerken. Zij kwamen daar uiteraard mee bij mij, van wat moeten we hiermee. Ik heb ze dus direct duidelijk gemaakt dat hij helemaal niets krijgt. Hij moet zorgen voor de verantwoording van het geld dat ie achterover heeft gedrukt. Ik heb het hem ook direct gezegd.

 

Ik vroeg hem waarom hij die rekeningen wilde hebben. Nou die wilde hij hebben om verantwoordingen te maken. Oh ja, zeg ik, heb je ze dan geld gegeven? Nee dus. Ik heb toen gezegd dat ik het geld beheer en dus ook de rekeningen ontvang. Dat hij moet zorgen voor de rapporten over het geld dat weg is. Dat zodra hij geld binnenbrengt ook de benodigde rekeningen kan krijgen. Hierop zweeg hij.

 

Buiten hem om ben ik dus in principe de baas op school en ik moet zeggen, we draaien als een trein. Zal nog niet meevallen als we een ander hoofd krijgen en ik me terug zal moeten trekken, want ik geef niet graag iets (weer) uit handen. Uiteraard zal ik altijd de controle blijven houden, maar toch zal ik dan meer naar de achtergrond moeten.

Met het sponsorgeld kan ik bijna alles doen wat nodig is, maar meer ook niet. Het probleem is en blijft dus dat ik met moeite mijn docenten kan vasthouden omdat ze geen salaris krijgen. Gelukkig heb ik van een andere sponsor een bedrag gekregen dat ik naar eigen goeddunken mocht besteden.

 

Hij had de nieuwsbrief gelezen in mijn verslag. Dit geld heb ik gebruikt om alle docenten een kerstgratificatie te geven al naargelang de hoeveelheid lessen die ze geven. Hier waren ze uiteraard heel erg blij mee en ze zijn daardoor ook weer gemotiveerd om toch door te gaan. Ze weten allemaal hoe erg ik mijn best doe om de boel op orde te krijgen.

Komende week wil ik proberen of ik een afspraak kan maken met het hoofd van het onderwijskantoor, hij woont schuin tegenover mij, maar ik heb hem nog nooit gezien. Ik wil hem dus prive gaan proberen te benaderen om te zien of dat werkt. Maar ja, ik hoorde dat hij er twee vrouwen op na houdt en dus niet veel aan de overkant verblijft. Waar zijn “tweede” vrouw woont weet ik niet, maar daar hoop ik achter te komen. Op dit moment schijnt hij in Jakarta zijn, dus vandaar dat ik volgende week een poging wil gaan doen om hem te ontmoeten. 

 

 

 

Vorige week zaterdag hebben we een vergadering gehad met de leerkrachten. Hierin heb ik duidelijk gemaakt dat als er niet voor het einde schooljaar een oplossing is t.a.v. schoolhoofd en er geen geld van de regering is, de school komend schooljaar dat begint in juli/aug gesloten zal zijn omdat ik dan alles stop. We hebben geld van de regering nodig voor salarissen, uitbreiding van de school met computerlokaal, docentenkamer etc. Er zijn als het gaat zoals ik wil nog heel veel andere plannen, maar ja eerst zien dat we een ander schoolhoofd krijgen.

 

Die andere plannen zijn o.a.  internaat e.d. We kunnen niet alles met alleen sponsorgeld doen, de regering zal moeten helpen. Ja, alles kan wel met sponsorgeld, maar dan zou ik de sponsorbijdrage op zijn minst moeten verdubbelen. Daarbij is dan de regering helemaal niet meer bereid om iets te doen.

 

Als het wel lukt om geld los te krijgen van de regering dan zijn er een aantal onderdelen die ik wil gaan onderbrengen in 1% projekten zie hiervoor de betreffende website. Zo wil ik daar dan de inrichting van het scheikundelokaal, de egalisatie van het terrein en de aanleg van een sportveld en motorstalling onder zien te brengen. 

 

Nou tot zover weer even. Deze nieuwsbrief komt ook in mijn gewone verslag  en ik merk dat dit sponsors oplevert want daardoor heb ik het geld voor de docenten gekregen. Maar jullie als sponsorouders krijgen  de nieuwsbrief altijd eerder.

 

 

 

 

 

Ik weet niet of ik er nog aan toe kom om zelf een kerstkaart maken, mocht dat niet lukken dan wens ik jullie in ieder geval bij deze hele fijne kerstdagen en een voorspoedig 2011 en ontzettend veel dank voor wat jullie met elkaar weer hebben gedaan dit jaar voor de SMA YPK 3 in Urfu.

 

Oke, lieve mensen, tot zover weer mijn verslag. Ik herhaal een stukje uit de nieuwsbrief: Ik weet niet of ik er nog aan toe kom om zelf een kerstkaart maken, mocht dat niet lukken dan wens ik jullie in ieder geval bij deze hele fijne kerstdagen en een voorspoedig 2011.

 

 

Groetjes en tot mails.

Truus

nr 160. okt 2010

Details

Categorie: Brieven Truus 2010

Gepubliceerd op zaterdag, 26 maart 2011 15:44

Geschreven door Thijs van der Zanden

Hits: 68

Hallo allemaal,

 

Terug uit Jayapura na gesprek op de Sinode

 

Iedereen is vast nieuwsgierig naar hoe het is afgelopen in Jayapura.

Dezelfde dag dat ik in Jayapura kwam heb ik gebeld en men zou kijken of er voor die dag (20 okt.) een gesprek plaats kon vinden. Men was namelijk erg druk omdat ze zaterdag zouden vertrekken naar Sorong. Vraag me niet waarom, want dat weet ik. Hoe dan ook, rond 12 uur heb ik een sms gestuurd en gevraagd of het er nog van ging komen. Het antwoord was dat het de volgende dag zou zijn om 10 uur ’s ochtends.

 

Ik heb er dus mijn gemak van genomen die dag want andere activiteiten had ik niet in Jayapura. Ik ben even bij iemand op bezoek geweest en verder rustig zitten lezen.

De volgende dag vond het eerste gesprek zowaar op tijd plaats. Een wonder voor hier waar alles en iedereen altijd te laat is. Jam karet zoals ze het noemen: elastische tijd.

 

Dit eerste gesprek had ik met de secretares van de Sinode en de plaatsvervangend penningmeester. De voorzitter was nog niet aanwezig want die was nog druk met andere dingen voor het vertrek.

 

Dit gesprek verliep heel goed en ik had er een goed gevoel over. Er werd afgesproken dat ik zou wachten tot de voorzitter er ook zou zijn evenals de persoon die mij deze ellende aangedaan had.

 

Dit wachten duurde erg lang. Ik heb tweeënhalf uur zitten wachten en toen heb ik een sms gestuurd. Een dik kwartier later werd ik opgehaald. De voorzitter en de bewuste persoon zaten er toen ook. Deze laatste was net mijn brief aan het lezen. Het bleek dat hij nog van niets wist en dus volkomen overvallen is met de toestand.

 

Na het lezen werd hij eigenlijk behoorlijk agressief met woorden. Hij begon te zeggen, we zullen de Kitap maar terugtrekken als de zaken zo staan. Ik zou dankbaar moeten zijn dat ze mij sponsorden en dus niet moeten zeuren. De voorzitter hakte dit af.

 

Hierop vervolgde hij dat het de corruptie was. Hij noemde nog een naam van iemand, maar helaas die naam heb ik niet goed verstaan, deze persoon zou ook zoveel als ik betaald hebben. Hierop zei ik: dus er zijn minstens 2 slachtoffers. Zo moest ik dat niet zien volgens hem.

 

Uiteindelijk zouden wij zelf gevraagd hebben om door de Sinode gesponsord te worden.

Hierop heb ik uitgelegd dat als iemand iets vraagt de andere partij altijd nee kan zeggen. Maar dat als we geaccepteerd zijn dit verder niet uitmaakt want dat we in dat geval allemaal onder hetzelfde dak van de Sinode werken. Daarmee hebben we dezelfde rechten en plichten als iedereen. Dit was de voorzitter met me eens. Hierop begon hij over het feit dat hij geregeld zou hebben dat ik als godsdiensleraar te boek stond, want anders hadden ze me niet mogen sponsoren. Hierop heb ik gezegd, dit is niet waar, want dat is al geregeld voordat u hier kwam werken. Dit was al geregeld bij de eerste Kitas en niet door mij en ook niet mijn idee. Ik ben vanaf het allereerste begin altijd open en eerlijk geweest dat ik uit de gezondheidszorg kwam. Hoe dan ook, al zijn argumenten werden hem uit handen genomen.

 

De voorzitter vroeg toen aan mij of ik er mee in kon stemmen om hem tijd te geven om met bewijzen te komen. Hierop kon ik niet anders dan ja zeggen, want moest ik anders. Ik kan wel zelf agressief worden, maar het is wel zo dat elke daad of handeling ook zijn consequenties of reactie heeft.

 

Ik weet dat hij niet kan bewijzen, dus zorgen maak ik me niet. De voorzitter zei dat men zich verantwoordelijk voelde voor wat er was gebeurd en ze beloofde me dat het geld om mijn rekening zou komen indien hij niet kon bewijzen. Daarna zouden zij het zelf met hem regelen.

 

Ik vroeg dus wanneer ik daarvan uitsluitsel krijg. Hierop zei de voorzitter: we komen de tweede of de derde nov. terug uit Sorong, dus de vijfde moeten we kunnen berichten.

Met deze afspraak hebben afscheid genomen. Ik ben toen direct doorgegaan naar de stad om een ticket te boeken naar Biak, want ik wilde zo snel mogelijk terug naar huis.

 

Het is dus nog even afwachten hoe het afloopt. Vrijdag in de vooravond was ik weer thuis.

Zaterdagavond ontving ik van de persoon een sms die ik direct heb opgeslagen, maar ook heb doorgestuurd aan de secretaris van de Sinode. Deze sms kwam erop neer dat hij naar de imigrasi wilde gaan om te vertellen dat ik dus geen godsdienstleraar ben en dan zou ik uitgezet zijn. Hij was zeer beledigd dat ik de brief had gestuurd naar het bestuur van de Sinode zonder zijn medeweten. Ik heb op deze sms niet gereageerd. Al met al zie ik deze sms als een verkapte bekentenis, want als je onschuldig bent hoef je je zo niet gedragen.

Oke, we wachten af wat er verder gebeurd, ik hou jullie op de hoogte.

 

Ongelukje in huis

 

Zaterdagochtend was Chris even hier en toen ik wilde staan verloor ik mijn evenwicht bijna en Chris kon me nog tegenhouden maar ondertussen had ik mijn voet behoorlijk gestoten aan de tafelpoot. Ik ga dus weer zitten dan zie ik opeens dat mijn teen naast de grote teen helemaal overdwars staat. Het doet niet eens pijn maar ziet er wel raar uit. Die is dus duidelijk uit de kom. Even later begint het wel pijn doen. Sandiki heeft niet de moed om hem recht te trekken en terug te zetten, dus rijdt hij me naar het ziekenhuis.

 

Hier is het een fluitje van cent en in een minuutje gebeurd. Ik vraag of hij niet vastgezet moet worden tegen de andere tenen. Welnee zeggen ze, gewoon Paracetamol tegen de pijn en verder niets. Nou intussen had ik behoorlijk pijn en had zoiets, oke, ik regel het thuis zelf wel.

 

Ik heb jarenlang bij het Rode Kruis gezeten dus op de manier van body splitting heb het zelf behandeld. Dit is voor wie het niet weet een methode waarbij je een ziek lichaamsdeel fixeert tegen het gezonde. Met een rol sporttape was dit dus zo gepiept. Inmiddels gaat het al beter het zal nog wel even duren voor mijn voet weer zijn normale dikte heeft en al het blauw verdwenen is.

 

Onverwachte vrije dag

 

Dinsdag bleken we een vrije dag te hebben. Voor zover ik begreep de verjaardag van het ontstaan van de gezamenlijke christelijke kerken (protestant en katholiek) in Papua.

Dit dagje hebben we benut om met Jantinus op stap te gaan. Noortje ging ook mee. We zijn naar 2 waterprojectjes wezen kijken van Simavi. Allebei functioneren ze nog prima na meer dan twee jaar. Maar hierover kan Jantinus meer vertellen dan ik. Deze projectjes waren in Saba en Marauw. Deze dorpen liggen vlak bij elkaar.

 

Daarna zijn we heerlijk naar het strand geweest om te picknicken en uiteraard ging Ina in zee. Ik niet, want ik kon mijn waterschoenen niet aan, omdat mijn voet te dik is. Dus lekker relaxen en toch doodmoe toen we thuiskwamen alleen al van het hele dag buitenzijn.

 

Voorbereidingen voor de komst van Esther

 

Inmiddels begint het ook op te schieten dan mijn dochter komt. Ben inmiddels een en ander aan het voorbereiden. Zo gaan we als het allemaal loopt zoals ik hoop naar Ahe, naar het projekt van Arne Pijnakker. We gaan daar de o.a. de hamerhaai bekijken die alleen nog hier in het wild voorkomt. Naar het schijnt komen mensen op dit moment van over de hele wereld om ze bekijken. Ik ben op Ahe geweest een aantal jaren geleden toen het projekt net begon, ik was daar toen met een schoolvriendin van mijn dochter. Nu is er dus op Ahe een duik en snorkelcentrum en weet ik veel wat allemaal  meer, maar dat gaan we dus bekijken. Uiteraard hoop ik dan ook weer naar de dolfijnen te kunnen gaan kijken zoals toen. Duiken en snorkelen laat aan Esther en anderen over, ik doe dat niet. Ik raak volkomen in paniek met mijn hoofd onder water. Zwemmen is heerlijk, maar wel mijn hoofd droog.  Met school heb ik al afgesproken dat ik die 3 weken dat Esther er is niet veel op school zal zijn, maar daar heeft gelukkig iedereen wel begrip voor.

 

Hallo allemaal,

 

Alweer een nieuwe nieuwsbrief over de school in Urfu. Ik krijg namelijk nogal wat vragen die ik dus nu bundel en in 1x allemaal beantwoord. Ik ga er namelijk vanuit dat we samen meer weten en meer kunnen doen dan allemaal alleen. Deze nieuwsbrief komt tevens in mijn volgende verslag.

 

Zo kreeg ik de volgende vragen:

1. Is de onderwijssituatie ter plekke te veranderen?

 

- We kunnen de onderwijsstructuur niet veranderen, want die is door de regering vastgelegd, maar de situatie

veranderen en verbeteren kunnen we wel en dat probeer ik dus te doen samen met mijn collega’s, want als ik dit

schrijf doe ik dit mede namens mijn collega’s die tevens mijn vrienden zijn. Helaas is er niet eentje bij die zelf kan

milen of dat misschien wel kan maar niet in het Engels of in het Nederlands.

 

2.  Begrepen is dat het huidige hoofd van de school inadequate functioneert en van financiële malversaties verdacht wordt Zijn deze malversaties geboekstaafd en de verantwoordelijke instanties zoals Ministerie van Onderwijs en of Onderwijs Inspectie in kennis gesteld en hoe is vanuit die instanties gereageerd.

 

Ja, de betreffende instanties zijn op de hoogte. Er is niet alleen een brief uit naar de plaatselijke instanties, maar ook provinciaal. Vanuit plaatselijke instantie is in zoverre gereageerd dat men op school is geweest, maar zoals gewoonlijk was het hoofd niet aanwezig. Ik heb ze dus met hen gesproken en alles weer verteld. Dit heb ik al vermeld in mijn eerdere nieuwsbrief en verslag.

 

3.  Dat door deze handelswijze de penningmeester van de school de rapportages naar het Ministerie niet kan verantwoorden en dat het Ministerie op zijn beurt weigert het schoolgeld op de rekening van de school te storten zolang er geen correcte verantwoording over de uitgaven van de school is gedaan. Hoelang blijft deze situatie bestaan? En kunnen wij daar, b.v. tijdelijk, enig soelaas bieden?

 

Ook dat klopt, de penningmeester is meegeweest om geld te halen van de bank in de veronderstelling dat zij zoals gebruikelijk is de nota’s krijgt om rapportages te maken. Helaas heeft zij die niet gehad en daardoor kan zij dus de rapportages niet maken. Gevolg: de instanties keren geen geld uit.

 

Inderdaad zouden jullie soelaas kunnen bieden. Zoals ik in eerdere mail heb uitgelegd, draaien we nu alleen op het sponsorgeld van alle sponsors. Dit betekent dat de leerkrachten alleen een transportvergoeding krijgen, maar geen salaris. Ik heb dit inmiddels uitgerekend en ik wist dit al van het vorige schoolhoofd. Als je de leerkrachten een normaal salaris wil geven kost je dat per schooljaar € 20.000 tot € 30.000. Als ik hiervan maar een kwart zou kunnen betalen zouden de leerkrachten die er nu zijn al blij zijn, dit zou neerkomen op 5000 tot € 6000 voor dit schooljaar. In dat opzicht is het nog een voordeel dat de huidige leerkrachten meerdere lessen geven, want met meer leerkrachten gaan ook de transportkosten omhoog. En daarbij komt dat ik zelf gratis werk, ik heb mezelf dus nergens meegerekend maar wel gaf ik 3 verschillende lessen. Inmiddels zijn dat er nog twee omdat Engels voor de eerste klas nu overgenomen is door een leraar Engels. 

 

4       Er schijnen nogal wat onbevoegde leraren les te geven. Hierdoor kan er, op de duur, een risicovolle situatie ontstaan en een oorzaak zijn dat ouders hun kinderen naar andere scholen gaan sturen. Hoe zit deze structuur, bevoegden versus onbevoegden, in elkaar?

Het klopt dat er onbevoegde leerkrachten lesgeven. We kunnen niet anders. Belangrijk is dat de leerlingen leskrijgen. Zelf ben ik ook niet bevoegd, maar heb wel het talent. Andere leerkrachten is niet aan te komen, er is een schrijnend tekort op alle scholen. Daarbij komt als je een bevoegde leerkracht zou kunnen krijgen hij/zij absoluut niet voor alleen transportkosten wil werken of met alleen een kwart van een normaal salaris.

 

Wat betreft dat onbevoegd zijn, gelukkig zijn er wel bevoegden bij en zijn er o.a. twee bezig om hun aktes halen, maar dat is een ander verhaal want ook zij lopen stuk op de onkosten en proberen nu te leren via internet. Maar ze moeten volgend jaar naar Surabaya om examen te doen. Ook is er een gepensioneerde leerkracht en twee die op een andere school werken. Ook de onderwijsinstantie hier wil dat mensen bevoegd zijn, maar we kunnen geen ijzer met handen breken. Het punt is ook dat als iemand eenmaal zijn bevoegdheid heeft en officieel ambtenaar is geworden, hij/zij niet zelf kan kiezen waar hij/zij wil werken, dat maakt de onderwijsinstantie uit. Maar het onbevoegd wil alleen zeggen dat ze geen onderwijsakte hebben, maar men is wel degelijk allemaal gediplomeerd in het vak(ken) die men geeft. Behalve ik dan.

 

Ouders zullen hun kinderen niet van school halen,  want waar moeten ze naar toe? Naar de stad? Hoe? Er is geen geld om de hoge kosten te betalen plus transport. Daarbij weten de ouders dat we ook al zijn er onbevoegde leerlingen de leerlingen goed les krijgen. Niet voor niets is ook de aflopen derde klas voor 100% geslaagd, en daar streven we ook dit schooljaar naar. De situatie is wel moeilijk als je te maken krijgt met ziekte van een leerkracht. Dit hebben we al meegemaakt. Een van mijn belangrijkste leerkrachten ging door haar rug. Deze zieke collega maakte dus wel opdrachten klaar thuis, die de leerlingen dan zelf uit moesten werken, we namen die mee en zij keek ze dan thuis na.  

 

6. Graag willen wij van Truus een toekomstvisie t.a.v. de school in Urfu. Daarnaast worden het overig onderwijzend personeel en ook de ouders uit de Kampong uitgenodigd om hun zienswijze ter verbetering van de school met ons te delen. Dit kan hetzij via Truus hetzij direct met Jan Stouten die deze activiteit voor het Bestuur coördineert.

 

Er zijn regelmatig vergaderingen met de ouders, het was ook hun idee om de maaltijdverstrekking te stoppen en dat geld te gebruiken voor de algemene opbouw van de school. Zie hiervoor eerdere nieuwsbrief.

 

Wat betreft mijn toekomstvisie t.a.v. de school in Urfu. Die is heel uitgebreid maar m.i. wel haalbaar. Oke, als eerste wil ik een soort piepklein tokootje op school maken dat alleen in de pauze geopend is. Hier zouden de leerlingen voor een paar rupiah wat biscuitjes o.i.d. kunnen kopen, omgerekend een dubbeltje kan iedereen wel missen. Drinkwater is geen probleem, daarvoor wil ik dispenser kopen, we koken zelf water en dit kan getapt worden uit de dispenser.

 

Van het geld dat een school te besteden heeft of dat nu een bijzondere, moslim of regeringsschool is, er moet geld gereserveerd worden voor reparaties, vervangingen, uitbreidingen e.d. Ik zal dit dus nu ook moeten doen. Zo was er het plan om voor de kerst, de muren in de lokalen en buitenom opnieuw te schilderen en indien mogelijk ook wat houtwerk opnieuw te schilderen. Helaas zitten we in tijdnood dus heb ik dit uitgesteld. Verder wil ik een of twee vrouwen uit de kampong gaan aannemen die de school gaan schoonhouden van binnen. Zij zouden daarvoor dan wel betaald moeten worden. Ik vind dit geen werk voor de leerlingen afgezien van de lokalen vegen dan. Dat de leerlingen in schooltijd schoonmaken is wel gebruikelijk hier, maar ik ben het daar niet mee eens, omdat de leerlingen op school zijn om te leren en niet om schoon te maken. Dit voorzover dit schooljaar.

 

Voor de verdere toekomst. Te beginnen bij komend jaar 2011. De school is op dit moment groot genoeg om het leerlingenaantal uit te breiden, maar het aanbod vanuit de kampong is op den duur natuurlijk beperkt. Mijn idee, maar ook van de anderen is dus om leerlingen te “halen” van de eilanden. Op de eilanden zijn geen middelbare scholen, van alle eilanden is er voor zover ik nu weet eentje die een SMP school (onderbouw= 1^e drie jaar na de lagere school) heeft. Het idee van de anderen was jongens en daarvoor een eenvoudig onderkomen te bouwen op het terrein van de school. Prima idee, maar ik wil het voor de meisjes, daarvoor ben ik hier. Dus ik wil met mijn yayasan hetzelfde doen. Het onderkomen voor de meisjes zou dan in de kampong kunnen komen of ook op het schoolterrein, het is namelijk 6 ha. groot. Denk erom dit is nog een ruw idee, het is dus nog niet uitgewerkt, maar ik vertel jullie vast wat mijn plannen voor de komende jaren zijn.

 

Tevens voor volgend jaar of nog verder. De bouw van een aparte leerkrachtenlokaal, kantoor voor hoofd van de school en een opslagruimte en een aula. Nu zijn de eerste twee gevestigd als nood in een afgeschut stukje van het scheikundelokaal, dit stukje is in tweeën gedeeld. Een deel als kantoortje voor het schoolhoofd en het andere voor de 4 computers waar de leerlingen om de beurt les krijgen.

 

Waarschijnlijk voor de kerst wil ik de computers verhuizen naar het laatst gebouwde bibliotheeklokaal. Er moet dan wel eerst electriciteit aangelegd worden, want dat is bij de bouw niet gedaan, er was geen geld voor. Hiervan kan een gedeelte door een aan te brengen gordijn gesloten worden. Deze ruimte is groter dan het scheikunde lokaal, eventueel is er ook ruimte om het aantal computers uit te breiden wat hard nodig is. Want op dit moment 42 leerlingen en 4 computers is veel te weinig.

 

Nog meer toekomstplannen: inrichten van het scheikundelokaal met afvoeren en kranen en scheikunde materiaal, de bibliotheek met boekenkasten en een podium, deze ruimte kan dan multifunctioneel gebruikt worden zolang er niet nieuw gebouwd kan worden aan een aula o.i.d.

 

Uiteindelijk als de school zover is met meer leerlingen en kompleet ingericht cq gebouwd, dan willen we uitbreiden met een SMP school en een lagere school, hiermee heb je dan direct de kinderen van kleins af  aan, de opvoeding en het onderwijs in 1 hand. Ik zie deze school samen met mijn yayasan als mijn levenswerk hier. Ik besef heel goed dat ik niet iedereen kan helpen, vandaar dat ik me beperk op dat kleine stukje waar ik nu bezig ben. naar mijn voorbeeld hoop ik dat anderen zullen volgen in andere plaatsen en gebieden.

 

Het ligt in mijn bedoeling om ook andere organisaties voor bovenstaande grotere plannen om informatie te vragen mbt wat mogelijk is en wat niet. Wat voor mij vooral voorop staat: geen Europeanen maken van de Papua’s, want dat werkt niet. Europa en Papua zijn absoluut niet met elkaar te vergelijken. Mensen in hun waarde laten, maar wel dingen leren waar ze hun voordeel mee kunnen doen.

7. Is er enige duidelijkheid hoe het Ministerie van Onderwijs de scholen in het land financiert? Zijn er verschillen tussen b.v. Moslim en/of Christelijk georiënteerde scholen?

 

Ook dit antwoord staat al in mijn laatste nieuwsbrief en verslag. In het kort komt het erop neer dat als zelfstandige/bijzondere school je wel aan alle wettelijke eisen voor onderwijs moet voldoen, maar het enige dat je krijgt is een schoolhoofd en zijn/haar salaris. Andere leerkrachten moeten we zelf regelen en betalen. We krijgen naar ik heb gehoord hiervoor € 300 per schooljaar is op dit moment Rp 3.500.000. Zo krijgen we ook een klein bedrag voor boeken en om de school operationeel te laten zijn en om eventuele bouw of verbouwing te bekostigen, maar het staat niet in verhouding tot wat de regerings- en moslimscholen krijgen. Vandaar ook dat de ouderbijdrage in het bijzonder onderwijs vele malen hoger moet zijn dan bij moslim- en regeringscholen.

 

Maar om het beetje geld dat beschikbaar is te krijgen moeten er wel rapportages zijn en zo zijn we terug bij af, want die kunnen dus niet gemaakt worden. 

 

8. Worden de uitgaven allemaal bijgehouden?

 

Ik hou alle uitgaven bij en kan daar dus volledig openheid over geven omdat ik het nu echt zelf in de hand heb. Met het vorige schoolhoofd had ik dat niet, ik betaalde de kosten voor de leerlingen maar over hoe de school cq hij het geld besteedde wist ik niets. Nu dus wel omdat er niets anders is dan het geld dat ik uitgeef namens alle sponsors. 

Tot slot: afgelopen zondag heb ik met Jantinus een survei gedaan. Er is namelijk direct achter het bibliotheeklokaal een grote bron die ontspringt in de bergen. Ik wilde van Jantinus weten wat dat gaat kosten om daar een pomp aan te leggen en leidingen naar de wc’s en de twee docentenwoningen. In de toekomst kan dit systeem dan uitgebreid worden naar de internaten als lukt dat die er komen.

 

Het proposal voor dit projectje wil ik proberen in te dienen bij Papua-organisaties in Ned. Zo dit niet lukt, wil ik het proberen via de 1% club. (google 1% club).

 

Jantinus was heel enthousiast en zei: met die bron zou je meerdere dorpen van water kunnen voorzien.

 

Tot zover even deze nieuwsbrief. Wie dus meer wil dan dat hij/zij nu al doet, graag, heel graag. De school en ik zijn jullie ontzettend dankbaar.

 

Groetjes en tot mails

Truus

nr 160. okt 2010

Details

Categorie: Brieven Truus 2010

Gepubliceerd op zaterdag, 26 maart 2011 15:44

Geschreven door Thijs van der Zanden

Hits: 68

Hallo allemaal,

 

Terug uit Jayapura na gesprek op de Sinode

 

Iedereen is vast nieuwsgierig naar hoe het is afgelopen in Jayapura.

Dezelfde dag dat ik in Jayapura kwam heb ik gebeld en men zou kijken of er voor die dag (20 okt.) een gesprek plaats kon vinden. Men was namelijk erg druk omdat ze zaterdag zouden vertrekken naar Sorong. Vraag me niet waarom, want dat weet ik. Hoe dan ook, rond 12 uur heb ik een sms gestuurd en gevraagd of het er nog van ging komen. Het antwoord was dat het de volgende dag zou zijn om 10 uur ’s ochtends.

 

Ik heb er dus mijn gemak van genomen die dag want andere activiteiten had ik niet in Jayapura. Ik ben even bij iemand op bezoek geweest en verder rustig zitten lezen.

De volgende dag vond het eerste gesprek zowaar op tijd plaats. Een wonder voor hier waar alles en iedereen altijd te laat is. Jam karet zoals ze het noemen: elastische tijd.

 

Dit eerste gesprek had ik met de secretares van de Sinode en de plaatsvervangend penningmeester. De voorzitter was nog niet aanwezig want die was nog druk met andere dingen voor het vertrek.

 

Dit gesprek verliep heel goed en ik had er een goed gevoel over. Er werd afgesproken dat ik zou wachten tot de voorzitter er ook zou zijn evenals de persoon die mij deze ellende aangedaan had.

 

Dit wachten duurde erg lang. Ik heb tweeënhalf uur zitten wachten en toen heb ik een sms gestuurd. Een dik kwartier later werd ik opgehaald. De voorzitter en de bewuste persoon zaten er toen ook. Deze laatste was net mijn brief aan het lezen. Het bleek dat hij nog van niets wist en dus volkomen overvallen is met de toestand.

 

Na het lezen werd hij eigenlijk behoorlijk agressief met woorden. Hij begon te zeggen, we zullen de Kitap maar terugtrekken als de zaken zo staan. Ik zou dankbaar moeten zijn dat ze mij sponsorden en dus niet moeten zeuren. De voorzitter hakte dit af.

 

Hierop vervolgde hij dat het de corruptie was. Hij noemde nog een naam van iemand, maar helaas die naam heb ik niet goed verstaan, deze persoon zou ook zoveel als ik betaald hebben. Hierop zei ik: dus er zijn minstens 2 slachtoffers. Zo moest ik dat niet zien volgens hem.

 

Uiteindelijk zouden wij zelf gevraagd hebben om door de Sinode gesponsord te worden.

Hierop heb ik uitgelegd dat als iemand iets vraagt de andere partij altijd nee kan zeggen. Maar dat als we geaccepteerd zijn dit verder niet uitmaakt want dat we in dat geval allemaal onder hetzelfde dak van de Sinode werken. Daarmee hebben we dezelfde rechten en plichten als iedereen. Dit was de voorzitter met me eens. Hierop begon hij over het feit dat hij geregeld zou hebben dat ik als godsdiensleraar te boek stond, want anders hadden ze me niet mogen sponsoren. Hierop heb ik gezegd, dit is niet waar, want dat is al geregeld voordat u hier kwam werken. Dit was al geregeld bij de eerste Kitas en niet door mij en ook niet mijn idee. Ik ben vanaf het allereerste begin altijd open en eerlijk geweest dat ik uit de gezondheidszorg kwam. Hoe dan ook, al zijn argumenten werden hem uit handen genomen.

 

De voorzitter vroeg toen aan mij of ik er mee in kon stemmen om hem tijd te geven om met bewijzen te komen. Hierop kon ik niet anders dan ja zeggen, want moest ik anders. Ik kan wel zelf agressief worden, maar het is wel zo dat elke daad of handeling ook zijn consequenties of reactie heeft.

 

Ik weet dat hij niet kan bewijzen, dus zorgen maak ik me niet. De voorzitter zei dat men zich verantwoordelijk voelde voor wat er was gebeurd en ze beloofde me dat het geld om mijn rekening zou komen indien hij niet kon bewijzen. Daarna zouden zij het zelf met hem regelen.

 

Ik vroeg dus wanneer ik daarvan uitsluitsel krijg. Hierop zei de voorzitter: we komen de tweede of de derde nov. terug uit Sorong, dus de vijfde moeten we kunnen berichten.

Met deze afspraak hebben afscheid genomen. Ik ben toen direct doorgegaan naar de stad om een ticket te boeken naar Biak, want ik wilde zo snel mogelijk terug naar huis.

 

Het is dus nog even afwachten hoe het afloopt. Vrijdag in de vooravond was ik weer thuis.

Zaterdagavond ontving ik van de persoon een sms die ik direct heb opgeslagen, maar ook heb doorgestuurd aan de secretaris van de Sinode. Deze sms kwam erop neer dat hij naar de imigrasi wilde gaan om te vertellen dat ik dus geen godsdienstleraar ben en dan zou ik uitgezet zijn. Hij was zeer beledigd dat ik de brief had gestuurd naar het bestuur van de Sinode zonder zijn medeweten. Ik heb op deze sms niet gereageerd. Al met al zie ik deze sms als een verkapte bekentenis, want als je onschuldig bent hoef je je zo niet gedragen.

Oke, we wachten af wat er verder gebeurd, ik hou jullie op de hoogte.

 

Ongelukje in huis

 

Zaterdagochtend was Chris even hier en toen ik wilde staan verloor ik mijn evenwicht bijna en Chris kon me nog tegenhouden maar ondertussen had ik mijn voet behoorlijk gestoten aan de tafelpoot. Ik ga dus weer zitten dan zie ik opeens dat mijn teen naast de grote teen helemaal overdwars staat. Het doet niet eens pijn maar ziet er wel raar uit. Die is dus duidelijk uit de kom. Even later begint het wel pijn doen. Sandiki heeft niet de moed om hem recht te trekken en terug te zetten, dus rijdt hij me naar het ziekenhuis.

 

Hier is het een fluitje van cent en in een minuutje gebeurd. Ik vraag of hij niet vastgezet moet worden tegen de andere tenen. Welnee zeggen ze, gewoon Paracetamol tegen de pijn en verder niets. Nou intussen had ik behoorlijk pijn en had zoiets, oke, ik regel het thuis zelf wel.

 

Ik heb jarenlang bij het Rode Kruis gezeten dus op de manier van body splitting heb het zelf behandeld. Dit is voor wie het niet weet een methode waarbij je een ziek lichaamsdeel fixeert tegen het gezonde. Met een rol sporttape was dit dus zo gepiept. Inmiddels gaat het al beter het zal nog wel even duren voor mijn voet weer zijn normale dikte heeft en al het blauw verdwenen is.

 

Onverwachte vrije dag

 

Dinsdag bleken we een vrije dag te hebben. Voor zover ik begreep de verjaardag van het ontstaan van de gezamenlijke christelijke kerken (protestant en katholiek) in Papua.

Dit dagje hebben we benut om met Jantinus op stap te gaan. Noortje ging ook mee. We zijn naar 2 waterprojectjes wezen kijken van Simavi. Allebei functioneren ze nog prima na meer dan twee jaar. Maar hierover kan Jantinus meer vertellen dan ik. Deze projectjes waren in Saba en Marauw. Deze dorpen liggen vlak bij elkaar.

 

Daarna zijn we heerlijk naar het strand geweest om te picknicken en uiteraard ging Ina in zee. Ik niet, want ik kon mijn waterschoenen niet aan, omdat mijn voet te dik is. Dus lekker relaxen en toch doodmoe toen we thuiskwamen alleen al van het hele dag buitenzijn.

 

Voorbereidingen voor de komst van Esther

 

Inmiddels begint het ook op te schieten dan mijn dochter komt. Ben inmiddels een en ander aan het voorbereiden. Zo gaan we als het allemaal loopt zoals ik hoop naar Ahe, naar het projekt van Arne Pijnakker. We gaan daar de o.a. de hamerhaai bekijken die alleen nog hier in het wild voorkomt. Naar het schijnt komen mensen op dit moment van over de hele wereld om ze bekijken. Ik ben op Ahe geweest een aantal jaren geleden toen het projekt net begon, ik was daar toen met een schoolvriendin van mijn dochter. Nu is er dus op Ahe een duik en snorkelcentrum en weet ik veel wat allemaal  meer, maar dat gaan we dus bekijken. Uiteraard hoop ik dan ook weer naar de dolfijnen te kunnen gaan kijken zoals toen. Duiken en snorkelen laat aan Esther en anderen over, ik doe dat niet. Ik raak volkomen in paniek met mijn hoofd onder water. Zwemmen is heerlijk, maar wel mijn hoofd droog.  Met school heb ik al afgesproken dat ik die 3 weken dat Esther er is niet veel op school zal zijn, maar daar heeft gelukkig iedereen wel begrip voor.

 

Hallo allemaal,

 

Alweer een nieuwe nieuwsbrief over de school in Urfu. Ik krijg namelijk nogal wat vragen die ik dus nu bundel en in 1x allemaal beantwoord. Ik ga er namelijk vanuit dat we samen meer weten en meer kunnen doen dan allemaal alleen. Deze nieuwsbrief komt tevens in mijn volgende verslag.

 

Zo kreeg ik de volgende vragen:

1. Is de onderwijssituatie ter plekke te veranderen?

 

- We kunnen de onderwijsstructuur niet veranderen, want die is door de regering vastgelegd, maar de situatie

veranderen en verbeteren kunnen we wel en dat probeer ik dus te doen samen met mijn collega’s, want als ik dit

schrijf doe ik dit mede namens mijn collega’s die tevens mijn vrienden zijn. Helaas is er niet eentje bij die zelf kan

milen of dat misschien wel kan maar niet in het Engels of in het Nederlands.

 

2.  Begrepen is dat het huidige hoofd van de school inadequate functioneert en van financiële malversaties verdacht wordt Zijn deze malversaties geboekstaafd en de verantwoordelijke instanties zoals Ministerie van Onderwijs en of Onderwijs Inspectie in kennis gesteld en hoe is vanuit die instanties gereageerd.

 

Ja, de betreffende instanties zijn op de hoogte. Er is niet alleen een brief uit naar de plaatselijke instanties, maar ook provinciaal. Vanuit plaatselijke instantie is in zoverre gereageerd dat men op school is geweest, maar zoals gewoonlijk was het hoofd niet aanwezig. Ik heb ze dus met hen gesproken en alles weer verteld. Dit heb ik al vermeld in mijn eerdere nieuwsbrief en verslag.

 

3.  Dat door deze handelswijze de penningmeester van de school de rapportages naar het Ministerie niet kan verantwoorden en dat het Ministerie op zijn beurt weigert het schoolgeld op de rekening van de school te storten zolang er geen correcte verantwoording over de uitgaven van de school is gedaan. Hoelang blijft deze situatie bestaan? En kunnen wij daar, b.v. tijdelijk, enig soelaas bieden?

 

Ook dat klopt, de penningmeester is meegeweest om geld te halen van de bank in de veronderstelling dat zij zoals gebruikelijk is de nota’s krijgt om rapportages te maken. Helaas heeft zij die niet gehad en daardoor kan zij dus de rapportages niet maken. Gevolg: de instanties keren geen geld uit.

 

Inderdaad zouden jullie soelaas kunnen bieden. Zoals ik in eerdere mail heb uitgelegd, draaien we nu alleen op het sponsorgeld van alle sponsors. Dit betekent dat de leerkrachten alleen een transportvergoeding krijgen, maar geen salaris. Ik heb dit inmiddels uitgerekend en ik wist dit al van het vorige schoolhoofd. Als je de leerkrachten een normaal salaris wil geven kost je dat per schooljaar € 20.000 tot € 30.000. Als ik hiervan maar een kwart zou kunnen betalen zouden de leerkrachten die er nu zijn al blij zijn, dit zou neerkomen op 5000 tot € 6000 voor dit schooljaar. In dat opzicht is het nog een voordeel dat de huidige leerkrachten meerdere lessen geven, want met meer leerkrachten gaan ook de transportkosten omhoog. En daarbij komt dat ik zelf gratis werk, ik heb mezelf dus nergens meegerekend maar wel gaf ik 3 verschillende lessen. Inmiddels zijn dat er nog twee omdat Engels voor de eerste klas nu overgenomen is door een leraar Engels. 

 

4       Er schijnen nogal wat onbevoegde leraren les te geven. Hierdoor kan er, op de duur, een risicovolle situatie ontstaan en een oorzaak zijn dat ouders hun kinderen naar andere scholen gaan sturen. Hoe zit deze structuur, bevoegden versus onbevoegden, in elkaar?

Het klopt dat er onbevoegde leerkrachten lesgeven. We kunnen niet anders. Belangrijk is dat de leerlingen leskrijgen. Zelf ben ik ook niet bevoegd, maar heb wel het talent. Andere leerkrachten is niet aan te komen, er is een schrijnend tekort op alle scholen. Daarbij komt als je een bevoegde leerkracht zou kunnen krijgen hij/zij absoluut niet voor alleen transportkosten wil werken of met alleen een kwart van een normaal salaris.

 

Wat betreft dat onbevoegd zijn, gelukkig zijn er wel bevoegden bij en zijn er o.a. twee bezig om hun aktes halen, maar dat is een ander verhaal want ook zij lopen stuk op de onkosten en proberen nu te leren via internet. Maar ze moeten volgend jaar naar Surabaya om examen te doen. Ook is er een gepensioneerde leerkracht en twee die op een andere school werken. Ook de onderwijsinstantie hier wil dat mensen bevoegd zijn, maar we kunnen geen ijzer met handen breken. Het punt is ook dat als iemand eenmaal zijn bevoegdheid heeft en officieel ambtenaar is geworden, hij/zij niet zelf kan kiezen waar hij/zij wil werken, dat maakt de onderwijsinstantie uit. Maar het onbevoegd wil alleen zeggen dat ze geen onderwijsakte hebben, maar men is wel degelijk allemaal gediplomeerd in het vak(ken) die men geeft. Behalve ik dan.

 

Ouders zullen hun kinderen niet van school halen,  want waar moeten ze naar toe? Naar de stad? Hoe? Er is geen geld om de hoge kosten te betalen plus transport. Daarbij weten de ouders dat we ook al zijn er onbevoegde leerlingen de leerlingen goed les krijgen. Niet voor niets is ook de aflopen derde klas voor 100% geslaagd, en daar streven we ook dit schooljaar naar. De situatie is wel moeilijk als je te maken krijgt met ziekte van een leerkracht. Dit hebben we al meegemaakt. Een van mijn belangrijkste leerkrachten ging door haar rug. Deze zieke collega maakte dus wel opdrachten klaar thuis, die de leerlingen dan zelf uit moesten werken, we namen die mee en zij keek ze dan thuis na.  

 

6. Graag willen wij van Truus een toekomstvisie t.a.v. de school in Urfu. Daarnaast worden het overig onderwijzend personeel en ook de ouders uit de Kampong uitgenodigd om hun zienswijze ter verbetering van de school met ons te delen. Dit kan hetzij via Truus hetzij direct met Jan Stouten die deze activiteit voor het Bestuur coördineert.

 

Er zijn regelmatig vergaderingen met de ouders, het was ook hun idee om de maaltijdverstrekking te stoppen en dat geld te gebruiken voor de algemene opbouw van de school. Zie hiervoor eerdere nieuwsbrief.

 

Wat betreft mijn toekomstvisie t.a.v. de school in Urfu. Die is heel uitgebreid maar m.i. wel haalbaar. Oke, als eerste wil ik een soort piepklein tokootje op school maken dat alleen in de pauze geopend is. Hier zouden de leerlingen voor een paar rupiah wat biscuitjes o.i.d. kunnen kopen, omgerekend een dubbeltje kan iedereen wel missen. Drinkwater is geen probleem, daarvoor wil ik dispenser kopen, we koken zelf water en dit kan getapt worden uit de dispenser.

 

Van het geld dat een school te besteden heeft of dat nu een bijzondere, moslim of regeringsschool is, er moet geld gereserveerd worden voor reparaties, vervangingen, uitbreidingen e.d. Ik zal dit dus nu ook moeten doen. Zo was er het plan om voor de kerst, de muren in de lokalen en buitenom opnieuw te schilderen en indien mogelijk ook wat houtwerk opnieuw te schilderen. Helaas zitten we in tijdnood dus heb ik dit uitgesteld. Verder wil ik een of twee vrouwen uit de kampong gaan aannemen die de school gaan schoonhouden van binnen. Zij zouden daarvoor dan wel betaald moeten worden. Ik vind dit geen werk voor de leerlingen afgezien van de lokalen vegen dan. Dat de leerlingen in schooltijd schoonmaken is wel gebruikelijk hier, maar ik ben het daar niet mee eens, omdat de leerlingen op school zijn om te leren en niet om schoon te maken. Dit voorzover dit schooljaar.

 

Voor de verdere toekomst. Te beginnen bij komend jaar 2011. De school is op dit moment groot genoeg om het leerlingenaantal uit te breiden, maar het aanbod vanuit de kampong is op den duur natuurlijk beperkt. Mijn idee, maar ook van de anderen is dus om leerlingen te “halen” van de eilanden. Op de eilanden zijn geen middelbare scholen, van alle eilanden is er voor zover ik nu weet eentje die een SMP school (onderbouw= 1^e drie jaar na de lagere school) heeft. Het idee van de anderen was jongens en daarvoor een eenvoudig onderkomen te bouwen op het terrein van de school. Prima idee, maar ik wil het voor de meisjes, daarvoor ben ik hier. Dus ik wil met mijn yayasan hetzelfde doen. Het onderkomen voor de meisjes zou dan in de kampong kunnen komen of ook op het schoolterrein, het is namelijk 6 ha. groot. Denk erom dit is nog een ruw idee, het is dus nog niet uitgewerkt, maar ik vertel jullie vast wat mijn plannen voor de komende jaren zijn.

 

Tevens voor volgend jaar of nog verder. De bouw van een aparte leerkrachtenlokaal, kantoor voor hoofd van de school en een opslagruimte en een aula. Nu zijn de eerste twee gevestigd als nood in een afgeschut stukje van het scheikundelokaal, dit stukje is in tweeën gedeeld. Een deel als kantoortje voor het schoolhoofd en het andere voor de 4 computers waar de leerlingen om de beurt les krijgen.

 

Waarschijnlijk voor de kerst wil ik de computers verhuizen naar het laatst gebouwde bibliotheeklokaal. Er moet dan wel eerst electriciteit aangelegd worden, want dat is bij de bouw niet gedaan, er was geen geld voor. Hiervan kan een gedeelte door een aan te brengen gordijn gesloten worden. Deze ruimte is groter dan het scheikunde lokaal, eventueel is er ook ruimte om het aantal computers uit te breiden wat hard nodig is. Want op dit moment 42 leerlingen en 4 computers is veel te weinig.

 

Nog meer toekomstplannen: inrichten van het scheikundelokaal met afvoeren en kranen en scheikunde materiaal, de bibliotheek met boekenkasten en een podium, deze ruimte kan dan multifunctioneel gebruikt worden zolang er niet nieuw gebouwd kan worden aan een aula o.i.d.

 

Uiteindelijk als de school zover is met meer leerlingen en kompleet ingericht cq gebouwd, dan willen we uitbreiden met een SMP school en een lagere school, hiermee heb je dan direct de kinderen van kleins af  aan, de opvoeding en het onderwijs in 1 hand. Ik zie deze school samen met mijn yayasan als mijn levenswerk hier. Ik besef heel goed dat ik niet iedereen kan helpen, vandaar dat ik me beperk op dat kleine stukje waar ik nu bezig ben. naar mijn voorbeeld hoop ik dat anderen zullen volgen in andere plaatsen en gebieden.

 

Het ligt in mijn bedoeling om ook andere organisaties voor bovenstaande grotere plannen om informatie te vragen mbt wat mogelijk is en wat niet. Wat voor mij vooral voorop staat: geen Europeanen maken van de Papua’s, want dat werkt niet. Europa en Papua zijn absoluut niet met elkaar te vergelijken. Mensen in hun waarde laten, maar wel dingen leren waar ze hun voordeel mee kunnen doen.

7. Is er enige duidelijkheid hoe het Ministerie van Onderwijs de scholen in het land financiert? Zijn er verschillen tussen b.v. Moslim en/of Christelijk georiënteerde scholen?

 

Ook dit antwoord staat al in mijn laatste nieuwsbrief en verslag. In het kort komt het erop neer dat als zelfstandige/bijzondere school je wel aan alle wettelijke eisen voor onderwijs moet voldoen, maar het enige dat je krijgt is een schoolhoofd en zijn/haar salaris. Andere leerkrachten moeten we zelf regelen en betalen. We krijgen naar ik heb gehoord hiervoor € 300 per schooljaar is op dit moment Rp 3.500.000. Zo krijgen we ook een klein bedrag voor boeken en om de school operationeel te laten zijn en om eventuele bouw of verbouwing te bekostigen, maar het staat niet in verhouding tot wat de regerings- en moslimscholen krijgen. Vandaar ook dat de ouderbijdrage in het bijzonder onderwijs vele malen hoger moet zijn dan bij moslim- en regeringscholen.

 

Maar om het beetje geld dat beschikbaar is te krijgen moeten er wel rapportages zijn en zo zijn we terug bij af, want die kunnen dus niet gemaakt worden. 

 

8. Worden de uitgaven allemaal bijgehouden?

 

Ik hou alle uitgaven bij en kan daar dus volledig openheid over geven omdat ik het nu echt zelf in de hand heb. Met het vorige schoolhoofd had ik dat niet, ik betaalde de kosten voor de leerlingen maar over hoe de school cq hij het geld besteedde wist ik niets. Nu dus wel omdat er niets anders is dan het geld dat ik uitgeef namens alle sponsors. 

Tot slot: afgelopen zondag heb ik met Jantinus een survei gedaan. Er is namelijk direct achter het bibliotheeklokaal een grote bron die ontspringt in de bergen. Ik wilde van Jantinus weten wat dat gaat kosten om daar een pomp aan te leggen en leidingen naar de wc’s en de twee docentenwoningen. In de toekomst kan dit systeem dan uitgebreid worden naar de internaten als lukt dat die er komen.

 

Het proposal voor dit projectje wil ik proberen in te dienen bij Papua-organisaties in Ned. Zo dit niet lukt, wil ik het proberen via de 1% club. (google 1% club).

 

Jantinus was heel enthousiast en zei: met die bron zou je meerdere dorpen van water kunnen voorzien.

 

Tot zover even deze nieuwsbrief. Wie dus meer wil dan dat hij/zij nu al doet, graag, heel graag. De school en ik zijn jullie ontzettend dankbaar.

 

Groetjes en tot mails

Truus

nr 159. 26 sep 2010

Details

Categorie: Brieven Truus 2010

Gepubliceerd op zaterdag, 26 maart 2011 15:28

Geschreven door Thijs van der Zanden

Hits: 90

Hallo allemaal,

 

Een nieuw verslag maar bereidt u voor op een lang verhaal mede omdat de nieuwsbrief voor de sponsorouders SMA ook is toegevoegd.

 

Eerst een vraag: wie heeft prinsjesdag opgenomen, (niet de samenvatting) en zou dit op dvd voor kunnen zetten. Ik wil dit graag in de Ned. lessen gebruiken.

 

Korte inhoud:

-Verblijfsvergunning klaar + oplichting door de sinode GKI

-Voortgang SMA Urfu

-Op 22-9 meerdere alarm smsjes van Arne i.v.m. bedreiging van de natuur op en

  rond Ahe

 

Verblijfsvergunning klaar + oplichting door de sinode GKI

 

Begin september ben ik 10 dagen in Jayapura geweest hiervoor. De bedoeling was een week, maar werd uiteindelijk 10 dagen. Hierover valt niet zo veel te vertellen, want omdat de sponsor in feite het werk doet, hoef ik alleen maar handtekeningen te zetten. Vervelend is alleen dan altijd wel dat je altijd uren op afspraken zit te wachten omdat de sponsor niet op tijd komt opdagen, maar dat komt zo in de rest van het verhaal wel ter sprake. Zo ook dat ik zaterdags naar huis wilde en toen op donderdagavond inene een telefoontje kreeg dat alles pas ’s maandags klaar zou zijn, want ze hebben het zo druk op kantoor imigratie, wat dus helemaal niet waar bleek te zijn. Maar pas op, want het wordt nog erger.

 

Ik had dus in die week ook tijd om mensen te bezoeken die ik normaal niet zie want als ik het kan vermijden ga ik niet naar Jayapura vanwege de enorme luchtvervuiling, ik stik er echt zowat. Het is nog erger dan in Jakarta. Ook deze keer  kwam ik ziek terug, deze keer niet met malaria  maar wel een longinfectie op het randje van een longonsteking af. Maar dat wisten de meesten van jullie al.

Goed in die week ben ik ook meerdere keren bij Marijke Wereimon Bakker geweest. Het is altijd heerlijk om bij haar te zijn. Lekker ff boeken snuffelen, koffie leuten op zijn Hollands etc.

 

Maar nu kom ik bij de kern van mijn verhaal omtrent dit item. Vroeger praatte Marijke en ik nooit over onze verblijfsstatus, want toen zaten we nog in verschillende situaties. Nu is dat niet zo, nu hebben we allebei de status van permanent, dus verlenging 1x per 5 jaar.

 

Ze vertelde dat zij in oktober moest beginnen verlengen. Ik vroeg haar dus of ze het geld al bij elkaar had. Hoezo vroeg ze toen. Ik zeg omdat 30 miljoen Rp. =(€ 3000) nu niet bepaald kattenpis is. Ze kijkt me stomverbaasd aan en zegt: joh dat kan helemaal niet, dat heb je vast verkeerd  begrepen. Oh ja, zeg ik en ik laat haar het smsje zien dat ik gekregen had waarin stond dat dit de nieuwe prijs was. Mij was vorig jaar al verteld dat het rond de 20 miljoen zou zijn. Hiervoor had ik dus het geld geleend van mijn zoon en schoondochter, want zo’n bedrag kan ik niet in 1x ophoesten of sparen na alle onkosten van de afgelopen jaren. 2 dagen voor ik zou vertrekken kreeg ik dus dit smsje, wat betekende dat ik dus nog 15 miljoen moest overmaken want 20 miljoen had ik al eerder overgemaakt. Dit was goede paniek, want waar haalde ik dat geld vandaan. Ik heb het toen geleend van mensen hier, want een andere oplossing wist ik niet.

 

Nou zegt Marijke, daar wil ik het mijne van hebben, ik ga er achteraan zodra ik tijd heb. De volgende ochtend al krijg ik een telefoontje van haar dat zij geinformeerd heeft bij de imigratie. De hele Kitap (voor vijf jaar) kost maximaal 4 miljoen omgerekend rond de € 400-450. Ik ben dus behoorlijk kwaad, zeg maar woedend. Toch realiseer ik me dat ik nog een poosje moet inhouden, want ten eerste heb ik mijn Kitap nog niet in handen en ten tweede moet ik ervoor zorgen dat ik mijn troeven niet verspeel. Want het is Godzijdank zo dat ik overal bewijzen van heb. Lang leve internetbankieren ook met de bank op Biak.

 

Zoals ik wel eens eerder heb gezegd, ik geloof niet in toeval, dit werd de avond van de volgende dag inmiddels vrijdag weer bewezen, maar de Kitap heb ik nog niet in handen omdat men mij gezegd had dat dit pas maandag kon.

 

Die vrijdag ben ik thuis in het huis van Rita en Aik, maar daar woont nu haar zusje Whitney die in Jayapura studeert. Rita en Aik wonen tijdelijk in Jakarta en Bali i.v.m. de opleiding van Aik.

 

Dan komt er een vriend van haar binnen, en ik denk, verrek die kop ken ik. Tegelijkertijd zegt hij tegen me; he ibu waarom was je vandaag niet op kantoor, alles ligt klaar maar je hebt je Kitap niet opgehaald. Ik zeg omdat mij was verteld dat het pas maandag klaar kon zijn.

 

Ik ben heel even met stomheid geslagen en ik baal als het tot me doordringt dat dus niet de imigratie het druk had of geen zin, maar de sponsor van de Sinode GKI. Dit terwijl ik hem duidelijk had gevraagd om het voor vrijdag te regelen omdat ik naar Biak terug moest. Mijn woede raakt tot op een kookpunt, maar ik blijf zoals gewoonlijk rustig en nuchter. Wel maak ik gebruik van de gelegenheid om eens met deze man te praten. Want wat blijkt, hij doet aan bijscholing op de universiteit waar Whitney studeert. Ik vraag hem of ik iets mag vragen. Natuurlijk mag dat.

 

Ik vraag hem dus naar de prijs van de Kitap + alle eventuele extra kosten die daarbij kunnen komen, maar dat niet alleen ik vraag hem ook om de prijzen van de Kitas + eventuele extra onkosten, dit is dus het visum dat ik de afgelopen vijf jaar steeds per jaar moest laten maken.

 

Deze man zegt: oke, even geduld ik ga de afdeling financien bellen, maakt niet uit dat het avond is, die mevrouw is ’s avonds altijd thuis. Geen 5 minuten later heb ik alle informatie die ik wil hebben en kom ik erachter dat ik dus al die jaren voor grote en minder grote bedragen ben opgelicht en dat noemt zich dan christen en is nog predikant ook.

Inmiddels had ik wel al mijn ticket geboekt voor dinsdag want we zitten net voor het suikerfeest en dat zou betekenen dat ik helemaal niet meer terugkan naar Biak omdat alles sluit en vliegtuigen vol zitten.

 

Dat zelfde weekend ga ik weer naar Marijke en vertel haar alles wat ik inmiddels weet. Ik heb op dat moment nog geen idee om hoeveel geld het gaat dat ik teveel heb betaald, dat kan ik thuis pas gaan uitzoeken. Ik overleg dus met Marijke wat ik het beste kan doen, want de tijd is kort die ik nog in Jayapura ben. Zelf wil zij er zoveel mogelijk buiten blijven, maar ze is wel bereid om voor mij met de penningmeester of secretaris van de Sinode te gaan praten om te zien en te achterhalen of deze oplichting door mijn contactpersoon persoonlijk is gepleegd of dat dit corruptie is van de Sinode.

 

Dit heeft ze maandag ook gedaan. In diezelfde tijd zit ik in de stad te wachten op mijn contactpersoon om de Kitap op te halen. We hebben afgesproken om 9 uur. Ik ben maar naar fastfoodrest. KFC gegaan, want intussen was het al 11 uur en nog steeds niemand. Ik besluit te smsen. Ik krijg een sms terug. Sorry morgen ophalen want vandaag lukt niet, ik heb vanalles te regelen. Ik ben zo razend dat ik hem opbel en zeg, je zorgt dat het vandaag klaar is, want morgenochtend vertrek ik. Oh zeg hij, geeft niet dan stuur ik de Kitap wel op. Ik zeg nee, je zorgt dat je hier bent voor 1 uur. Ik ben het spuugzat om altijd maar te wachten.

Oke, zegt ie, rustig maar ik kom straks wel.

 

Uiteindelijk kwam hij ook inderdaad om even voor 1 uur en wat blijkt hij heeft de Kitap al opgehaald. We zijn dus gauw klaar. Ik zeg verder niets, want ik wil eerst mijn “kaarten” goed op een rijtje hebben voor hem ga nagelen.

 

Het enige dat ik tot op heden nog niet heb is de meldingskaart van de politie, maar die komt wel of niet. Dit regel ik hier wel, heb hier genoeg vriendjes bij de politie. Na de problemen met mijn vorige huisbaas ben ik voor niemand meer bang hier. Niet voor de imigratie, niet voor de politie of wat dan ook. Ik weet gewoon nu, dat ik dezelfde rechten en plichten heb als iedere andere burger in Indonesie.

 

Nadat ik weer thuis ben krijg ik bericht van Marijke dat men op het kantoor Sinode hoogstverbaasd is over wat er is gebeurd en ze raden me aan om alles op papier te zetten en met de bewijzen op te sturen. Zij zullen dan mijn contactpersoon: dhr. E. Sabarofek op het matje roepen.

 

Oke, ik ga dus terug naar Biak en begin thuis de boel bij elkaar te zoeken en uit te spitten van de afgelopen jaren. De bewijzen van mijn Kitas nr. 1 en 2, krijg ik niet rond omdat ik toen nog niet internetbankierde hier. Maar van de 3^de, 4^de  en 5^de en nu dus de Kitap heb ik wel praktisch alles compleet. Ook veel smsjes heb ik bewaard, die tik ik ook allemaal uit met tijd en datum. Ik heb namelijk ook wel geld contact betaald zonder dat ik daar bewijs van heb, maar bijv. door een smsje dat ik bewaard heb.

 

Om nu het verhaal verder kort te maken: ik heb dus alles van 2007, 2008, 2009 en 2010 op de rit. Daar ga ik dus voor, de eerste twee jaar laat ik noodgedwongen zitten. Ik tik een brief en zet er onderaan ook een termijn in waarop ik het geld dat ik teveel betaald heb terug wil zien op mijn bankrekening met de dreiging dat ik andere stappen onderneem als dit niet gebeurd. Deze termijn loopt volgende week maandag 4 oktober a.s. af. Het totale bedrag dat ik terugvorder is; Rp 38.300.000 = ong. € 3.500 .

 

 Ik wacht dus nu af, ik denk dat ik opgeroepen wordt om naar Jayapura te gaan en dat zal ik dan ook doen, maar het kan ook zo zijn dat het geld op de een of andere manier gestort wordt in de hoop dat ik het dan stil zal houden. Dat doe ik dus niet, want ik vertel het nu al tegen  jullie. Wat mij betreft mag dit ook terechtkomen bij de Synode of Classis in Nederland, want ik weet dat er nog steeds door de kerken in Ned. steun wordt verleend. Zelf ben ik van plan om ook nog de Sinode in Jakarta in te lichten.

 

Wat mij betreft mag de hele wereld het weten, want zo kan ik voorkomen dat er nog meer slachtoffers vallen want die zullen er zeker ook geweest zijn en nog komen alleen ken ik ze niet. De enige die ik ken is Marijke. tot zover dit verhaal, ik houd jullie op de hoogte.

 

Voortgang SMA Urfu

 

Zo een nieuw bericht van de SMA en heel wat positiever dan jullie de laatste tijd gewend waren. Zoals ze dat tegenwoordig zeggen: we zitten  in een geweldige flow.

Ja, denk nu niet dat we er zijn want dat zijn we uiteraard nog lang niet, maar we zijn wel op de goede weg. Laat ik maar gewoon gaan vertellen. Denk erom, neem de tijd want het is een hele lange nieuwsbrief.

 

Vanaf dat ik het sein veilig heb gegeven v.w.b. het sponsorprojekt  is alles goed op gang gekomen. De school draait en hoe. Oke, ik geef toe, ik ben zelf zowat aan het eind van mijn latijn, maar het resultaat mag er zijn.De leerlingen komen weer graag naar school en zijn enthousiast.

 

Ik weet niet of ik dat ooit verteld heb, maar zo ja, dan lezen jullie het nog maar een keer want het is belangrijk voor de loop van het verhaal.

 

De SMA in Urfu wordt niet alleen bezocht door leerlingen uit Urfu Pantai (strand), maar ook door Urfu Sup (in de bergen) en kampong Padwa. Uiteraard mogen ook kinderen van andere kampongs naar deze SMA maar tot nu komen de kinderen uit deze drie dorpen. We hebben wel eentje ook uit Adoki en 4 uit Inggiri (Sorido), maar het overgrote deel is dus uit de buurt.

 

Alhoewel in de buurt. Ja Urfu Pantai is in de buurt, maar je hebt pech als je uit Urfu Sup komt, want daar is geen openbaar of zelfs redelijke weg van Urfu Pantai naar Urfu Sup. De jeugd moet dus rond 6 uur de deur uit om lopend om 8 uur op school te zijn.  Er is wel een taxibus, maar die rijdt vanuit de stad naar U. Sup. Maar een verbinding cq weg U. Sup en U. Pantai is er dus niet. Even wat loopafstanden naar de SMA: vanuit Urfu Pantai gemidd. 15 min., Urfu Sup ruim 2 uur, uit Adoki dik anderhalf uur, Padwa 20-30 minuten. Ingirri is bijna in de stad en is lopend niet te doen, zij komen met de taxi voorzover er geld voor is. Maar als ze lopen zouden ze er ruim een uurtje over 3 over doen denk ik en dan dus berg op, berg af. Ik doe het met de motor in 20 minuten met een gemidd. van 55 km per uur.

 

Oke, dit was dus ff tussendoor, maar wel nodig. Want er is dus een grote vergadering geweest of eigenlijk twee met deze 3 dorpen. Ja hoe is het mogelijk he, ik had ze alledrie op 1 lijn. In het verleden bijna onmogelijk, want zoals de mensen hier (heel Papua) allemaal in groepen zijn verdeeld, kijk ook maar naar de Papua’s in Nederland, was dat dus met deze dorpen ook zo. En dan vooral U. Sup en U. Pantai.

 

In die vergadering is dus nog eens alles goed uit de doeken gedaan van wat er nu eigenlijk aan de hand is betreffende de school. Want je komt er zo wel achter, maar ja dat is in Ned. ook zo, dat jeugd dingen niet goed doorgeeft thuis of helemaal de brieven niet geeft met de welbekende smoezen die we allemaal kennen (nat geworden, verloren etc). Helaas hier geen mobieltjes want er is geen netwerk.

Maar goed de bevolking was razend en hadden het liefst van alles direct de koe de horens gevat en volgens de oude opvattingen op oorlogspad gegaan het geduchte oog om oog en tand om tand.

 

Dit kan natuurlijk niet en dit is ook voorkomen. Wat wel is gebeurd is dat er een lijst met handtekeningen is gemaakt, die is bij een brief gedaan die 2 collega’s en ik hadden gemaakt. Over het ontstaan van die brief vertel ik zometeen  anders wordt het een zooitje en snappen jullie er geen fluit meer van.

 

Deze vergadering zou eigenlijk plaatsgevonden hebben terwijl ik in Jayapura was, maar mijn collega’s vonden het beter te wachten tot ik terug zou zijn.

 

Nu even naar die brief en het ontstaan ervan. Want ik had al eerder in een brief aan jullie verteld dat er wel mensen al naar het onderwijskantoor waren gegaan om te praten, maar zoals meestal hier zet dat geen zoden aan de dijk.

 

En dan komt het moment dat ik naar Jayapura moet om daar mijn verblijfsvergunning te regelen voor vijf jaar tegelijk. (ook hierbij is een heel verhaal maar dat komt in mijn gewone verslag evenals deze brief). Oke, de verblijfsvergunning heb ik nu. Dus ik zit voor de komende vijf jaar goed.

 

In die 10 dagen dat weg was ben ik ook op het YPK kantoor geweest, dit is dus het hoofdkantoor voor het christelijk onderwijs voor ons gebied waaronder ook Biak valt. Bij hen heb ik alles uit de doeken gedaan over wat er speelde op de SMA YPK 3 Urfu. Ze waren zeer geschokt, in eerste instantie wilde men dat we naar de politie gingen maar daarvoor zijn er voldoende bewijzen nodig en die hebben we niet genoeg om een harde zaak te hebben plus alles onkosten die daarbij komen kijken.

Ik kreeg dus van hen het advies om een brief te maken en ze vertelden me dat die niet alleen naar het onderwijskantoor op Biak moest, maar tevens een copie aan andere instellingen. Ze hebben dat lijstje voor me opgeschreven dit was dan een copie naar de Bupati van Biak (regent Biak), het hoofdkantoor van onderwijs in Jayapura, kantoor classis van de GKI Biak, uiteraard het YPK kantoor in Jayapura waar ik op dat moment was en dan als laatste het PSW kantoor (werkgroep van YPK overal terplaatse) hier op Biak.

 

Nou zo gezegd en gedaan, deze brieven zijn dus met de lijst met handtekeningen verstuurd. Want zoals ze in Jayapura vertelden, het onderwijskantoor in Biak kan er op deze manier niet omheen, omdat het bekend is bij anderen kantoren. Dit wil niet zeggen dat we nu binnen enkele weken of maanden een ander hoofd van de school hebben, maar dat hoeft ook niet als het maar gebeurd. Waarom het niet erg is, is het feit dat we zelf iemand aangesteld hebben als waarnemend hoofd. Eigenlijk stelt dat ook niet zoveel voor, want in feite ben ik degene die de touwtjes op dit moment in handen heeft en houdt.

 

Het proces voor de vervanging van het schoolhoofd is dus in gang. Verder kunnen we daar op dit moment weinig meer aan doen.

 

Aan de slag dus. Ik heb in gezamenlijk overleg met collega’s, met de ouders, dorpshoofden etc. een man als waarnemend hoofd voorgesteld die sinds kort niet meer werkzaam is bij PSW. Hij is daarbij afkomstig uit Urfu. Dit voorstel is aanvaard. Daarbij werd ik voorgedragen als penningmeester en ik op mijn beurt heb de hulp daarbij gevraagd van een collega van mij die daarin heeft toegestemd.

 

In de brief waarover ik net schreef hebben we uitgelegd wat er aan de hand is, we hebben alles verteld en geen blad voor de mond genomen. In die brief ook ons verzoek om een nieuw schoolhoofd waarin we tevens verzoeken om iemand die ervaring heeft en bereid is om open en eerlijk te zijn v.w.b. inkomsten en uitgaven. Nu zal dat altijd afgewacht moeten worden, want er is hier geen systeem zoals we dat in Ned. kennen helaas, waarbij iemand referenties moet hebben e.d.

 

Want in feite is het zo dat wij dan wel verlost zijn van het schoolhoofd, maar hij zal ergens anders geplaatst worden en dan op dezelfde voet doorgaan. Dit stuit me persoonlijk erg tegen de borst, omdat er straks andere slachtoffers zullen vallen. Helaas heb ik deze keer toch de keus gemaakt om voor “mijn school” en “mijn leerlingen” te kiezen.

 

In de brief hebben we tevens verzocht dat de ons voorgedragen man als waarnemend schoolhoofd (de Heer Thonny Kapisa)  het recht te verlenen om alle handelingen te verrichten die nodig zijn om de school te draaien. Daarbij hebben we verzocht om het geld vrij te geven zonder dat daar rapportages voor zijn ingediend omdat we die niet kunnen maken, dit had dus het schoolhoofd moeten doen. We hebben ook uitgelegd in de brief waarom de toenmalige penningmeester die rapportages niet heeft kunnen maken.

 

Huidige situatie: een school die gerund wordt door de leerkrachten zonder officieel schoolhoofd. We begonnen met de heer Kapisa en dan incl. ondergetekende 3 leerkrachten.

 

Inmiddels is er een nieuw lesrooster gemaakt en hebben we andere/nieuwe mensen kunnen aantrekken voor lesgeven. We hebben nog niet genoeg, maar op dit moment is het goed. We zijn nu uitgebreid met letwel met mensen die les kunnen geven, maar geen officiele onderwijsakte hebben, maar die heb ik ook niet. Al zeg ik het zelf, ik ben een natuurtalent op dat gebied.

 

De oude en nieuwe leerkrachten zijn:

-de heer T. Kapisa, waarnemend schoolhoofd

-Fransiska Miokbun-Mirino(tevens ass. penningmeester)

-Jeklin Mirino, (tevens secretaresse)

-Ondergetekende

-Steven de zoon van de heer Kapisa

-Sefnat Korwa, zoon van iemand uit de kampong die nu de computerlessen in

  theorie en praktijk geeft. (tevens ass. secretaris)

-Yulius Miokbun gaf vroeger ook les, maar inmiddels een vaste baan op

   andere school, maar 1 dag per week beschikbaar voor ons

-Josep Ayer die cultuurgeschiedenis in theorie en praktijk doet.

-de Heer N. Miokbun die leerkracht is op de school voor leerkrachten en 1x

   per week bij ons.

-Sarlotha Mandosir met indien nodig als vervanging Roberth Mirino voor

   Engels in klas 2 en 3. Sarlotha heeft namelijk een baan op het

   landbouwkantoor, Robert werkt sinds anderhalf jaar op de Bank Papua en

   gaf in het verleden Engelse les bij mijn yayasan.

 

Zo dit is het lijstje, ik vind dat we dit aardig samengesteld hebben, alle lessen zijn nu ingevuld. Het betekent wel dat ik, Jeklin, Franciska, T. Kapisa en Steven meer dan 1 vak geven. Ik heb er zelf nu 3, te weten: Ned. klas 2 en 3, basis engels voor klas 1 en dan creatieve vorming.

 

Waarom geen Ned. voor klas 1. Heel simpel: omdat we in het verleden leerlingen  kregen waaruit bleek dat ze niet konden lezen en schrijven, hebben we voordat het schooljaar begon een test afgenomen bij klas 1. Daaruit bleek dat ze nooit echt Engels hadden gehad. Bij navraag was er geen leraar voor. Omdat ze dus niet klaar zijn voor de lesstof Engels voor de SMA, geef ik nu 3x per week de lessen basis Engels van de SMP, i.p.v. 1x Engels en 2x Ned. Volgend jaar kunnen we dan bekijken of er een enkeling bij is die gevoel heeft voor taal en mee kan gaan doen met Ned. Ik doe dit vak namelijk niet meer voor alle leerlingen, het tijd en kostenverspilling voor leerlingen die gerust wel capaciteiten hebben, maar geen gevoel voor talen. In dat geval is Engels dat verplicht is dan veel belangrijker.

 

Dit betekent dat uitgezonderd de zaterdag ik elke dag op school ben, want op zaterdag geef ik hier thuis les vanaf 8 uur ‘s ochtends. Eigenlijk is het voor mij veel te veel omdat ik nog heel veel ander werk heb ook, maar zolang het nodig is, doe ik dit wel. Ik hoop dat we gauw iemand anders vinden om de Engelse lessen voor klas 1 over te nemen en de creatieve vorming.

Belangrijk op dit moment is dat we draaien en dat de jeugd les krijgt.

 

We hebben gelukkig kunnen beginnen omdat jullie op een enkeling na het sponsorgeld snel overgemaakt hebben. We draaien nu dus echt en alleen op geld van jullie, omdat we van de regering niets krijgen of althans voorlopig niet. Hoelang dat duurt weten we niet. Met uitzondering van mezelf, werken nu alle leerkrachten enkel alleen op een kleine transportvergoeding. Voor een vergoeding in de vorm van salaris is geen geld.

 

De afgelopen weken is er ook door ouders en door leerlingen en wij als leerkrachten heel hard gewerkt aan het aanzicht van de school. Dit was zo volkomen verwaarloosd de afgelopen maanden en dat kan hier niet, want binnen notime is het een rimboe die zijn weerga niet kent, dit dus echt binnen enkele weken als je het niet bijhoudt. De nieuwe bibliotheek die al een jaar klaar was maar nog steeds niet was schoongemaakt en in gebruik genomen was niet meer te zien, was helemaal overwoekerd door het oerwoud, nu is ze weer zichtbaar, schoon en ingericht voor zover dat mogelijk is, want geld voor meubilair of anderszins is er niet.

 

Gisteren ben ik begonnen met ramen lappen, een gigaklus, want het zijn er heel veel en zo smerig die hadden de afgelopen twee jaar geen water gezien. De laboratoriumruimte heb ik nu klaar(18 ramen binnen en buiten), na de les morgen wil de ramen van de bieb onder handen nemen, ik heb daarvoor al hulp gevraagd van enkele leerlingen om na de lessen mee te helpen. Dit doe ik dan vooral om ze het voorbeeld te geven, want hoe kun je nu iets weten of leren van hoe het moet als je nooit een voorbeeld heb gehad. Hier worden meestentijds alleen de vloeren schoongehouden d.w.z. geveegd ook dweilen gebeurd niet of nauwelijks.

 

Nu dus wel. Uiteraard staan velen stomverbaasd dat ik dat doe, maar daar heb ik maling aan, ik laat op die manier gewoon weten dat ik niets meer of minder ben dan de mensen hier en dus ook gewoon de handen uit de mouwen kan steken.

 

Na de bieb moeten dan de eerste 3 lokalen ook nog allemaal gedaan worden, maar goed, rustig aan dan breekt het lijntje niet, ik ben inmiddels ook de jongste niet meer. Ha ha, als ik het mag beleven wat ik wel hoop in november pas 60 jaar, ik heb dus nog heel wat jaren voor de boeg, want doorgaan na je 65^ste  is hier heel normaal.

 

Lieve mensen, ik zou nog uren en uren door kunnen vertellen over de afgelopen tijd, maar ik denk dat het genoeg is zo. Ik wil als het lukt vandaag ook nog mijn gewone verslag maken dat ook genoeg spannends zal hebben. Dus voor nu, genoeg voor deze keer. Heb je vragen, mail ze dan, maar wees niet boos als ik ze allemaal tegelijk beantwoord in een gezamenlijke mail, want echt ik sta om half zes op en werk iedere dag tot half 11 in de avond, dan nog even relaxen en slapen. Vandaag is het zondag, maar zoals jullie merken, ik ben gewoon aan het werk, want na deze brief en  mijn gewone verslag, moet ik ook nog mijn les Engels voor morgen voorbereiden en iets bedenken voor de creatieve vorming van dinsdag.

 

Oh ja, nog iets vergeten. Ik heb van bijna alle leerlingen al een nieuwe foto gemaakt. Jullie krijgen die foto’s uiteraard, maar even geduld want ik moet de groepsfoto’s voor enkele van jullie nog maken. Ik wil graag eerst alles compleet hebben. Maar dit alles ik ook heel veel werk. Dit lukt dus vandaag echt niet, maar ze komen. Tot op heden zijn alle leerlingen “onder dak” v.w.b. het sponsorprojekt, als tenminste van de enkeling van wie ik nog niets heb ontvangen of gehoord zich niet heeft teruggetrokken. In dat geval heb ik nog 1 reserve sponsor, maar zou ik dan nog voor 1 leerling nog iemand nodig hebben, maar dat is van later zorg. Ik ga ervanuit dat deze sponsor gewoon meedoet maar op dit moment buitenslands is. Als dat niet zo is, laat gauw iets van je horen.

 

Op 22-9 meerdere alarm smsjes van Arne i.v.m. bedreiging van de natuur op en

rond Ahe

 

Ik denk dat iedereen Arne wel kent van zijn ecotoerisme project op Ahe, dit is een van de Haarlemeilanden. Dit project wat jarenlang werd gesaboteerd door corruptie loopt nu eindelijk als een trein  nadat Arne rechtstreeks contact opgenomen had met de regering in de vorm van een email naar de president. Het project is inmiddels een beschermd natuurgebied.

 

Ik tik de smsjes allemaal op volgorde uit, ze zijn allemaal van 22 sept. 2010, hopelijk komen ze bij het Wereld Natuur Fonds terecht of welke andere natuurorganisatie dan ook.

 

1. Spanning rond Ahe, er worden bommen tot ontploffing gebracht om olievelden in

    kaart te brengen. Prauw Ahe naar die boot om ze te laten stoppen.

2. Ze zijn weer terug op Ahe, het om een patrouilleboot die kwam kijken of de zee

    veilig is voor groot houttransport dat straks langkomt. Coordinator op de boot is

    een Amerikaan met de naam David.

3. Enos vertrouwde het niet en is aan boord gegaan om verder te praten. He... dat is

    ook toevallig, David bleek ook coordinator plofbommen te zijn en daarom wilde

    hij weten waarom de prauw Ahe ff langskwam. Ze hebben vergunning v.d.

    overheid dus geen probleem toch?

4. Dat is koren op de molen van Enos die inmiddels expert is op dit gebied. Hij

    heeft David verteld dat ze de belangrijkste vergunning zijn vergeten namelijk

    die van de bezitters van dit grondgebied, namelijk de kampongs. Daarom David

    word je verzocht snel te coordineren onmiddellijk te stoppen om hele grote

    problemen te voorkomen.

 

 

5. David zal dat doen maar gaat ook terug naar de vergunningverstrekkers. Dit zal

    veel rumoer gaan geven omdat er natuurlijk corruptie in het spel is. Onze

    belangrijkste tipgever is intelkam polisi die bij elke vergadering vergadering in

    deze zaak aanwezig moet zijn. Intelkam ziet Ahe graag een succes worden. We

    weten nu wie de boeven zijn in Nabire.

 

6. Er zijn al veel bommen ontploft, mogelijk stopt het nu maar voor hoelang?

 

7. Yoel heeft met iemand anders gesproken. Een papua uit Sorong die daar al in de

    olie zit. Die vertelde aan Yoel dat ze op zoek zijn naar de beste plek om olie naar

    boven te halen en dat kan mogelijk achter Ahe zijn. Yoel vertelde hem dat ze in

    een duikgebied bezig zijn en daarom niet welkom. Hij (papua uit sorong) gaf toe

    te dicht bij de eilanden bezig te zijn.

 

8. Ook vertelde hij dat ze kwamen kijken of de kabels nog goed waren. Drijfhout

    kan veel schade veroorzaken. Breuk zal bommen tot ontploffing brengen en

    daarom mag de prauw niet terugkomen. Kulkoek denk ik, veel te gevaarlijk voor

    henzelf. Bommen ontploffen door contact als de rode knop wordt ingedrukt.

 

    Tot zover.

 

Hiermee ben ik tevens aan het einde gekomen van dit heel erg ouderwets lange verslag. Ik ga het nu versturen, mochten er dus fouten instaan, sorry, ik heb het niet allemaal nagelezen.

 

 Groetjes en tot mails.

 

Truus