Wie zijn wij

Details

Categorie: Wie zijn wij

Gepubliceerd op vrijdag, 18 maart 2011 11:15

Geschreven door Thijs van der Zanden

Hits: 2089

. 

Stichting Veteranen Infanterie Beveiligings Peloton Woendi NNG 

.. 

                    Wij hebben onder andere als doel:.       

       

                   * Belangenbehartiging van de veteranen van genoemd peloton 

                   * Verbetering van de onderlinge contacten

                   * Verbetering leefomstandigheden van de Papua's 

                   * Jaarlijks organiseren van een reünie  

 

 

5 A                     1960 5 Ab van Lunssen 8- Jan Beers 11- Henk Kanon 14- Klaas Bergsma  15- vd Berg 20- Jan Borst . .   

  

Korte historie Nieuw Guinea (West Papua) vanaf 1962  . 

 

Nederland onderhandelde in 1962 met Indonesië over de overdracht van Nederlands Nieuw-Guinea  aan Indonesië. Voor de Nederlandse regering was het onbespreekbaar dat het gebiedsdeel rechtstreeks werd overgedragen aan Indonesië. Daarom werd er een formule gevonden waarbij de  bestuursoverdracht plaatsvond aan de Verenigde Naties, die het bestuur op hun beurt zouden overdragen aan Indonesië.   

Dit gebeurde onder voorwaarde dat Indonesië binnen een aantal jaren door middel van een  volksstemming onder de bevolking van Nieuw-Guinea zou bepalen wat de definitieve status van het gebied zou worden: zelfbeschikking of onderdeel van Indonesië. De volksstemming vond plaats in 1969.  

Het tijdelijke bestuur van de VN trad in werking op 1 oktober 1962 en duurde tot 1 mei 1963, onder de  naam UNTEA: United Nations Temporary Executive Authority. Aan het hoofd van deze internationale troepenmacht stond een VN-functionaris die 1.500 man Pakistaanse troepen onder zijn bevel had, aangevuld met logistieke eenheden van de Amerikaanse en Canadese luchtstrijdkrachten. Het Papoea Vrijwilligers Korps en de Papoea politie maakten ook deel uit van de UNTEA, evenals een contingent van de reeds aanwezige Indonesische para-infiltranten. . 

Tenslotte waren nog elf Nederlandse bestuursambtenaren betrokken bij de afwikkeling van de bestuursoverdracht. Tijdens de UNTEA periode verlieten de Nederlandse bestuursambtenaren met hun gezinnen (circa 15.000 personen) en de krijgsmachtdelen (circa 10.000 man) het eiland met achterlating van een groot aantal onroerende goederen. De geschatte waarde hiervan was 75 miljoen gulden. Die wensten de Indonesiërs niet te vergoeden, zij zagen het als legitieme krijgsbuit na een zwaarbevochten overwinning. Op 1 mei 1963 nam Indonesië het bestuur van Nieuw Guinea over. De naam van het eiland werd veranderd in Irian Barat. Hiermee was het hoofdstuk Nederlands Nieuw-Guinea definitief gesloten. 

 

Bron: Website Legermuseum 

----------------------------------------------------------------------------------------------- 

 

Nadat in 1962 Nederland onder zware internationale druk van vooral Amerika akkoord was gegaan met de overdracht van Nieuw Guinea aan Indonesië, heeft de VN het bestuur over Nieuw Guinea (West Papua) waargenomen tot dat zij West Papua in 1963 overdroegen aan Indonesië.  

In de periode daarop tot heden zijn er waarschijnlijk meer dan één miljoen Indonesiërs (vooral Javanen) naar West Papua verplaatst. Deze verdelen alle baantjes en intimideren de oorspronkelijke bevolking.   

Het Indonesische leger heeft tientallen jaren lang alle rechten van de Papua’s aan zijn laars gelapt en schrok er zelfs niet voor terug om burgerdoelen zoals afgelegen kampongs met napalm te bombarderen. 

Amerikaanse bedrijven met voorop Freeport Mining Corporation (goud en koper) waarvan onder andere Henry Kissinger “former U.S. Secretary of State” bestuurslid (Freeport board member) is geweest, hebben zich grote stukken grond toegeëigend zonder rekening te houden met de oorspronkelijke bezitter. Integendeel zij hebben de belangen van de Papua’s met voeten getreden en om hun economische belangen veilig te stellen hebben zij jarenlang de Papua's geïntimideerd en zelfs het gebruik van geweld tegen de Papua's was kennelijk onderdeel van de bedrijfsvoering.  

Er zijn naar schatting (zending, missie en andere humanitaire organisaties) meer dan 100.000 Papua’s, zijnde meer dan 10 % van de oorspronkelijke bevolking, om het leven gebracht om nog maar te zwijgen van intimidatie, verkrachting, uitbuiting en het verdrijven van Papua’s uit hun oorspronkelijke leefgebied.  

Nederland heeft in 1962 nog wel weten te bedingen dat de Papua’s door middel van een referendum het recht op zelfbeschikking zouden krijgen. Deze ook door Amerika en de VN ondersteunde belofte  voor een vrije keuze van de Papua’s is in 1969 ontaard in een schertsvertoning, waarbij wederom alle rechten van de Papua’s aan de kant zijn geschoven.   

Resumé: Vanwege economische en politieke belangen heeft er na 1963 een volkerenmoord plaatsgevonden in West Papua met medeweten van de internationale gemeenschap onder aanvoering van  Amerika en de wereld heeft gezwegen en zwijgt nog steeds!  

Zie onder andere ook: De website http://papua.startpagina.nl/  Papua: Another East Timor?  Volume 5, Number 37 October 2000 Written by Abigail Abrash, Harvard Law School Human Rights Program.  

Wij kunnen de vernederingen, onderdrukking en de moordpartijen niet ongedaan maken maar we kunnen  en willen wel de Papua’s helpen om hun toekomst in eigen hand te nemen. . 

Opleiding van jonge Papua’s is cruciaal voor een verdere ontwikkeling naar zelfstandigheid van dit volk.  Wij willen daarom bij voorbeeld schoolprojecten financieel gaan ondersteunen.

Verder zijn er nog ontelbare andere projecten die een verbetering van de leefomstandigheden van de  Papua’s kunnen bewerkstelligen en waar nu geen geld voor is.  

 

 

1- Jan Glashouwer 2- Thijs vd Zanden 3- Piet Parijs 4- Sgt Siebo van der Veen

Auki, Pai, en Noesi (Nusi) liggen op hetzelfde atol  als Woendi en zij vormen samen met Owi, Pasi, Padaidori (Padeidori), Paikriki, Bromsi, Manggwandi, Insamfuri, Workbondi  en enkele onbewoonde eilandjes de Padaido eilanden, die weer evenals Biak, Noemfoer (Numfoor) en Japen (Yapen) tot de Schouten eilanden behoren en gelegen zijn aan de noordkust van het voormalige Nederlands Nieuw Guinea in de Geelvinkbaai.. . 

 

 

            Infanterie Beveiligings Peloton Biak/Woendi NNG . 

 

                                      Een spookpeloton?    

Als antwoord ontplooide Nederland in 1958 militaire versterkingen in Nieuw-Guinea waaronder een luchtmachtdetachement dat belast werd met de luchtverdediging. Dit detachement werd gelegerd op Biak toen bleek dat Indonesische troepen hier infiltreerden ter voorbereiding van een grootschalige inval. . 

De eerste luchtmacht bijdrage werd de inrichting van 2 MkIV waarschuwingsradars op Biak en het nabij gelegen eilandje Woendi. .Toen de politieke situatie tussen Nederland en Indonesië steeds slechter werd besliste de Nederlandse regering in 1960 opnieuw tot het zenden van versterking. Onder de codenaam Plan Fidelio” werd de luchtmacht belast met het inrichten van het Commando  Luchtverdediging Nederlands Nieuw-Guinea (CLV NNG). . 

Dit bestond uit:  1. een luchtverdedigingssquadron met 12 Hawker Hunter F Mk.4 toestellen en 2 Aërospatiale Alouette II SARhelikopters

 2. een radarnavigatiesysteem op Biak

3. een reserve airstrip bij Noemfoer . 

De vliegtuigen en SAR-helikopters werden met het  vliegkampschip Karel Doorman naar Zuidoost-Azië gebracht en een jaar later vond nog een aanvulling plaats van 12 Hawker Hunter F Mk6 toestellen die in staat waren tot het vervoeren van meer brandstof en een grotere reikwijdte hadden.

Bron: Website http://www.nederlandseluchtvaart.nl    

 

De commando’s hebben vanaf eind 1958, of begin 1959 tot aanvang 1960 de beveiliging van de 7^de afd Lt Lua op Biak en de KLu radar op Woendi, alsmede de beveiliging van de omringende  eilanden (Padaido eilanden) voor hun rekening genomen.

 

. 

 

Vanaf 2 maart 1960 is dat een tijdlang gebeurd in samenwerking met de infanteristen die deze commandotaak geleidelijk hebben overgenomen. De eerste infanteristen die bij bovenstaand peloton geplaatst werden was lichting 59/5. Zij zijn op 2 maart 1960 met zo’n 10 man op Biak gearriveerd ter vervanging van het Commando Beveiligings Peloton. 

   

1- Frans vd Steen 2- Simon v Neck 3- Wim vd Louw 4- sgt v Wetten 5- Kees de Graaf 6- Gerard Maat  7- Willie Wuyts 8- Arie Leeuwesteijn 9-Johan v Oers 10- Jan vd Bovenkamp 11 Engelbert (niet NNG)   

Niet op de foto: "kokkie' Ger Jonker en sgt Vrolijk   

.In de maanden daarna zijn er om de twee maanden telkens een aantal commando’s vervangen door infanteristen en toen ik op 4 november 1960 op Biak aankwam waren de laatste commando’s een maand of wat eerder met repat gegaan. . . 

De naam van het peloton is voor zover ik weet al kort na aankomst van de  eerste infanteristen(mogelijk door ons zelf om onderscheid te kunnen maken tussen Infanterie en Commando's)  gewijzigd in Infanterie Beveiligings Peloton. Wij voerden wel de emblemen van Oranje Gelderland,.

 

                 

 

     Hoed met embleem Beveiligings Peloton IR Oranje Gelderland in NNG 1958-1962  

maar we waren zeker niet ingedeeld bij het 6de Infanterei Bataljon Oranje Gelderland, dit bataljon werd  pas opgericht op 31 mei 1960, maanden nadat het Beveiligings Peloton was begonnen met het uitoefenen van haar taak in NNG.. 

Het Beveiligings Peloton van het Korps Commandotroepen dat door ons vervangen is wordt in 1958 en 1959 wel genoemd, maar van het Infanterie Beveiligings Peloton heb ik voor november 2009 geen informatie kunnen vinden. .

Ons postadres luidde voor een gedeelte: NAPO  ….  7^de afd Lt Lua Inf. Bev. Pel.  Wij zijn bij onze plaatsing op NNG ingedeeld bij de 7^de afd.  Lt Lua, ik zelf en ook anderen zijn daar nog wel eens op rapport moeten komen bij de Kapt. Dielemans of zijn plaatsvervanger. 

Om administratieve en/of politieke redenen zijn we de emblemen van het regiment Oranje Gelderland (waartoe ook 6 IB behoorde) gaan voeren.   

Onze eerste commandant, de toenmalige Elt Hans van de Berg en de Tlt  Evert van de Vliert  bevestigen bovenstaande ook.  Tlt Evert van de Vliert geeft voor 1961 de volgende commandolijn: - cdt BevPel (Elt H. vd Berg) - batt cdt Lua (kapt Dielemans)  - Cdt Lua (Overste Leroy)  - cdt Geelvinkbaai (Schout bij Nacht Reeser)...

Al met al lijkt het er op, dat wij in de officiële analen/geschiedschrijving/Veteranen sites nergens vermeld worden en dat is eigenlijk toch wel vreemd, want we zijn volgens mij wel  degelijk in NNG geweest! Van aanvang 1960 tot eind 1962 moeten er toch tenminste 160  man (verplegers, chauffeurs, koks en marconisten/telegrafisten meegerekend) deel hebben uitgemaakt  van dit peloton! .

We deden ons werk op Woendi  dat bestond uit patrouilles naar de andere eilanden, bewaking van de KLu Radars op Biak en Woendi en vanaf aanvang 1962 nog eens de taak om gevangen genomen Indonesiërs te bewaken, voor een periode van 6 weken waarna we werden afgelost en 2 weken op Biak verbleven om bij te komen. Het totale te controleren gebied (Biak met zustereiland Supiori en de Padaido eilanden) beslaat een oppervlakte van ongeveer 6.000  vierkante km en dat is groter dan onze twee grootste provincies Gelderland en Noord Brabantdie ieder voor zich ongeveer 5.100 vierkante km groot zijn.  

We liepen op Biak, naast de diverse patrouilles de ridge op en meerdaagse patrouilles naar Noordwest Biak tot voorbij Korim, ook nog eens zo’n 3 keer per week wacht ter hoogte van de waterbasis op het KLu gedeelte bij de Radar, de schietbaan en de munitiebunkers van de KL op de Marine Kazerne Biak (Kamp Sorido).    

Het peloton bestond uit 3 tirailleurgroepen onder leiding van een onderofficier met ieder 2 brengroepen (cdt, schutter en helper) en drie scherpschutters. . 

 

                                                                                     Bren

  Deze drie tirailleurgroepen werden ondersteund door een mortiergroep.  

 

 

Foto: Henk van Wessel

 

                                                                                                   Foto:  Henk van Wessel 

De individuele bewapening bestond uit de junglekarabijn..  

 

                                                                                                karabijn m1-garand 

 

Afbeelding:  http://www.militair.net/images/wapens/schoudervuurwapens/m1-garand2.jpg 

In, of kort na de 2de Wereldoorlog is er een modificatie uitgevoerd op een aantal karabijnen, waardoor het mogelijk werd om een bajonet te plaatsen. Daartoe is de klembeugel om de loop vervangen door een exemplaar waar ook een geleiding met vergrendeling voor de bajonet op zat.     

. ..

                     

                                                                     karabijn m1 klembeugel bajonetbevestiging    

De klem om de loop waar ook de draagriem aan bevestigd is, had bij onze karabijnen nog een geleiding waar de bajonet op geschoven kon worden. Dit had bij sommige karabijnen tot gevolg dat bij geplaatste bajonet en het schieten met scherpe munitie deze beugel naar voren kon schuiven. Hierdoor viel het "oog" van de bajonet voor de loop met het gevolg dat bij het volgende schot de bajonet kapot geschoten werd en de karabijn in "3 hoofdgroepen" (deksel, loopgroep met trekker-groep en kolf) uit elkaar viel! Er zijn sobats die hiervoor Fl 25,00 hebben moeten betalen ("rekening man" vanwege het al of niet "moedwillig beschadigen" van Rijkseigendom).  

.

 

karabijn m1 klembeugel bajonetbevestiging demontage

.

.

.                                                                                     20 mm oerlikon  

.. 

Daarnaast beschikten we voor de luchtverdediging op Woendi over 2 stuks 20 mm Oerlikons.  

Deze stonden vast opgesteld naast de RADAR en werden in een noodsituatie door infanteristen  

bediend..    

 

         . ..  .                         

 

 

                    2- Thijs vd Zanden 3- Papua  Martinus Rumbiak 4- sgt Doolaard. 

 

Vanaf 24 januari 1962 is Woendi ingericht als gevangenen eiland en op het hoogtepunt in juli 1962 waren er ongeveer 220 Indonesische gevangenen aanwezig. Het Infanterie Beveiligings Peloton heeft aan de bewaking van deze gevangenen tot de overdracht aan de VN in oktober 1962 een bijzonder zware taak gehad en heeft deze taak ook geheel alleen uitgevoerd.  

Ook heeft het voltallige peloton vanaf 24 januari 1962 (Bron: E vd Vliert) meegewerkt aan de ombouw en het inrichten van het Infanterie kamp op Woendi als gevangenenkamp.  

De eerste gevangenen werden al op de avond van 30 januari op Woendi geïnterneerd en dat waren een 50 tal overlevenden (waaronder ook een 14 tal "landverrader-Papoea's" bron: E vd Vliert) van de "Maijca Toetoel"  de motortorpedoboot die door H.M. Evertsen tot zinken werd gebracht bij een poging de Etnai-baai aan de zuidkust binnen te varen.   

Zij zijn in het donker in een voor hen onbekende omgeving ontscheept en in groepjes van zo'n 10 man in een jeep-aanhanger (Bron: E. vd Vliert) naar het kamp vervoerd. Zij moeten toen wel gedacht hebben dat deze rit de wildernis in hun laatste tocht zou zijn. 

 

.

 

 

   

                                    Indonesische gevangenen juist aangekomen op Woendi. Foto: Rob Pasman  

Wij zijn voor “Koningin en Vaderland” uitgezonden naar NNG en hebben daar een heel jaar of  langer gediend onder primitieve omstandigheden. We zijn uit onze vertrouwde omgeving zonder  ook maar enige begeleiding, zonder ook maar enige informatie over NNG en wat ons daar te wachten stond gecommandeerd om in NNG onze plicht te gaan doen. Toen we terugkwamen   bestond de defensie begeleiding uit een korporaal chauffeur die me op Schiphol heeft opgehaald   en samen met een 5 tal anderen met een VW combi thuis heeft afgezet. 

Van enige opvang of begeleiding is ook daarna nooit sprake geweest, je moest niet zeuren en  gewoon aan het werk gaan. Het is een wonder dat er toch nog zoveel veteranen goed terecht zijn  gekomen en de draad  weer hebben kunnen oppakken.  

 

Ringpier, apenpokken, malaria, tropenzweren, luizen, bloedzuigers, vermoeidheid en pijn bij   patrouilles, honger en dorst, gebrek aan contact met thuis, een stuk gelopen liefde en allerlei andere ongemakken spelen intussen geen grote rol meer, dat is grotendeels vergeten.  

Wat bij mij overgebleven is zijn in het algemeen toch wel zeer goede herinneringen aan mijn Nieuw Guinea  periode. Wat ook blijft is het vervelende gevoel dat we de Papua's toch in de steek hebben gelaten.  

Wij hadden natuurlijk persoonlijk geen enkele invloed op de politieke beslissing in 1962 om NNG over te dragen. Maar het blijft zeer wrang dat de wereld na 1962 niet gereageerd heeft op de schendingen van de mensenrechten in NNG en de Papua's uit politieke en of economische reden in de steek zijn gelaten.

We waren ingedeeld bij de 7 afd Lt Lua, (na terugkomst zijn we ook in Ossendrecht afgezwaaid) maar op de website van het legermuseum vermeldt de 7de Afd Lt Lua alleen het  Beveiligingspeloton  van het Korps Commandotroepen en op een andere plaats zelfs een (niet  bestaand?) peloton mariniers, maar wij worden voor zover ik weet nergens vermeld.  

Citaat 7de afd Lt Lua:  

"De sterkte van de afdeling was in het begin 291 man, waarvan 19 man afkomstig van de  Technische Dienst. 

Ondersteuning werd verkregen van een beveiligingspeloton van het korps Mariniers en een radargroep van de Koninklijke Luchtmacht." . 

In bovenstaande tekst zijn op 26 november 2011 de volgende wijzigingen aangebracht: 

====================================================================== 

 "korps Mariniers" is vervangen door " beveiligingspeloton van het Korps Commandotroepen " . 

en. 

"Met ingang van 1 juni 1960 werd de naam van de eenheid gewijzigd in 7e Afdeling Lichte Luchtdoelartillerie. . 

Het peloton Commando's werd vanaf eind februari 1960 gefaseerd vervangen door infanteristen van het  infanterieBeveiligingspeloton  " 

.Zie:  http://www.collectie.legermuseum.nl/strategion/strategion/i002010.html .. 

======================================================================. 

Het regiment  Oranje Gelderland waartoe wij op NNG toch behoorden vermeld ons nergens  en heeft na de NNG periode - voor zover bekend - ook nooit wat gedaan voor ons.  

Op de website van het legermuseum wordt onder andere nog vermeld onder NNG - Troepen  

Landmacht - Detachement Korps Commando Troepen:  “Tot het vertrek van de Nederlandse troepen in oktober 1962 is steeds een detachement van het Korps  Commandotroepen aanwezig geweest op Biak, ter beveiliging van de aldaar aanwezige luchtverdedigingsmiddelen”. 

 

Zie: http://www.collectie.legermuseum.nl/strategion/strategion/i002009.html  . 

En dat is toch wel een wat dubieuze bewering, gezien het gegeven dat wij die taak al in 1960 hebben overgenomen van de commando’s!. 

Ik heb deze missers in de tweede helft van 2009 gemeld aan het legermuseum en dat heeft uiteindelijk geleid tot de eerder genoemde correcties en - zie hieronder - een eigen plaats voor ons peloton. 

.======================================================================== 

 

Op 26 november 2010 heeft het legermuseum ons peloton "op de kaart gezet" onder: 

NNG - Troepen - Landmacht - Infanterie Beveiligingspeloton.  

zie http://www.collectie.legermuseum.nl/strategion/strategion/i002000.html  

 ============================================================================= 

. 

Mocht iemand wijzigingen of aanvullingen hebben verneem ik dat graag.  

Mail naar:  This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.  Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. ....

Thijs van der Zanden 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De commando’s hebben vanaf eind 1958, of begin 1959 tot aanvang 1960 de beveiliging van de 7^de afd Lt Lua op Biak en de KLu radar op Woendi, alsmede de beveiliging van de omringende  eilanden (Padaido eilanden) voor hun rekening genomen.

 

 

De Indonesische regering claimde Nieuw-Guinea al vanaf het einde van de Tweede Wereldoorlog.  De Nederlandse regering bestreed dit en bleef het gebied als Nederlands beschouwen.  Jarenlange onderhandelingen leverden geen oplossing aan en de politieke spanning nam steeds  meer toe toen Indonesië aan het einde van de jaren ’50 alle diplomatieke betrekkingen verbrak.. 

 

Wij hebben allemaal als (dienstplichtig) militair gediend op Biak en Woendi in het voormalige Nederlands Nieuw Guinea in de periode 1958 tot en met 1962 en we denken dat zowel de internationale gemeenschap als Nederland  zich in de periode na 1962 zeer weinig heeft aangetrokken van het lot van de Papua's.  

 

.