I.v.m de corona crisis is de reunie 2020 niet doorgegaan, voor 2021 is nog geen datum gepland. Op 16 december is onze sobat Dirk Heetebrij overleden. Op 13 juni is onze sobat Gerrit Westerbaan overleden. Op 13 september j.l. is onze Sobat Jo Zweiphenning overleden.

 

 

Onderstaand verhaal heeft veel overeenkomsten met het Kerstverhaal. Ik heb niet de intentie ook maar iemand pijn te doen, maar gelovigen Christenen kunnen dit verhaal als ‘niet gepast’ ervaren. Daarom verzoek ik hen om niet verder te lezen.

 

 

 

 

Blijde boodschap


 


En het geschiedde in die dagen dat er een bevel uitging van voorzitter Piet van Londen, waarin stond dat de gehele mannelijke bevolking van Woendi uit de periode 1958 t/m 1962 zich naar het Echos-Home ‘Baan Zulu’ in Harskamp, waar men de vuurdoop had gehad, moest begeven. Het bestuur wilde nl. weten hoeveel mannen er, al of niet met partner nog in staat waren om die verre reis van hun woonplaats naar de plaats van de vuurdoop nog konden maken. De vereniging zou uit kunnen zien naar een beloning die via het VI door Defensie ter beschikking zou komen aan de vereniging voor elke oud-bewoner van Woendi die deze verre reis tot een goed einde wist te brengen. Er werd van alles ondernomen om alle oud-bewoners van Woendi kond te doen van deze heugelijke gebeurtenis, want de subsidie was gerelateerd aan het aantal mannen dat zou komen opdagen. Hoe meer mannen, hoe meer subsidie. En diegene die niet kwamen opdagen en arbeidsongeschikt of werkeloos waren zouden hun recht op een uitkering verliezen.


Om de te verwachte grote toestroom van oude sobats te kunnen opvangen werd er door het bestuur in alle haast camping “Het Lorkenbos’ en alle hotels in Otterlo aangewezen als slaapplaats voor de sobats. Een van de aangewezen hotels brandde echter al snel af en omdat er zoveel protesten kwamen van omwonende, die niet gediend waren van deze extra drukte omdat ze ook al bang waren voor overlast door asielzoekers die de gemeente Ede in Otterlo wilde vestigen, bleef alleen nog de camping over als slaapplaats.


Ook Simon woonde niet in Harskamp en hij moest zich dus van Rotterdam naar Harskamp begeven om aan het bevel van de voorzitter gevolg te geven. Hannie, zijn verloofde wenste echter met hem mee te gaan. Dus togen zij samen in hun oude gammele, van oorsprong Oost-Europese, Trabant naar Harskamp. Simon die eigenlijk timmerman was, en een verdraaid goeie ook, oefende dat beroep al jaren niet meer uit, omdat hij vanwege zijn leeftijd geen werk meer kon vinden en daar was hij ook wel blij mee, want nu kon hij zonder snipperdagen in te leveren het bevel van de voorzitter opvolgen.


In Harskamp aangekomen ging Simon meteen op pad om huisvesting voor hemzelf en zijn verloofde te vinden, maar alle kroegen en herbergen waren bezet en pas na vele omzwervingen en nadat hij zich de mail van Thijs herinnerde vond hij onderdak voor hen beiden op camping ‘Het Lorkenbos’ in Otterlo. Hannie vond het eigenlijk maar niets dat zij zo ver van huis in een eenvoudige behuizing zou moeten verblijven, want zij voelde zich al bijna negen maanden niet zo lekker. Maar met blij gemoed aanvaardde ze haar lot. In de loop van de dagen daarna werd het een drukte van jewelste rondom hun eenvoudige onderkomen. Van heinde en verre kwamen er sobats, al of niet vergezeld van een partner, die allerlei andere onderkomens om Simon en Hannie heen kwamen bezetten. Thijs had zelfs enkele Kempische heideschapen meegebracht die het op de Veluwe bijzonder goed naar hun zin bleken te hebben en dan ook driftig aan de slag gingen om voor nageslacht te zorgen.


De nieuwkomers op het Lorkenbos werden allemaal hartelijk verwelkomd door Bernardine, en dankzij deze stralend oplichtende ster, kwam iedereen snel en veilig aan bij Simon en Hannie waar, zoals voorspeld, iets bijzonders stond te gebeuren. Zo waren daar na enkele dagen al Wiecher en Marietje, Klaas en Alie, Ria en Thijs en Toos. De wijzen uit het Oosten lieten wat langer op zich wachten, maar op 18/4 arriveerden Henk Melchior en Jennie Balthasar, waarna op 19/4 ook Johnny Caspar, met eega Hennie zich meldde. Dit waren echt wijze mannen met een koninklijke achtergrond en zij hadden, zoals het hun edel bloed voorscheef, koninklijke geschenken meegebracht zoals Heineken, Grolsch en Hertog Jan bier. Meer wijzen waren niet te vinden dus werd al ras besloten om niet langer te wachten en meteen maar een feestje te bouwen. De meegebrachte schapen werden om de nek gewikkeld, want het was wel verdraaid koud, maar met zo’n schapenvachtje om je nek heb je daar niet zoveel last meer van.


Er werd gezamenlijk op pad gegaan en na vele ontberingen kwam het gezelschap uiteindelijk, vooral dankzij/ondanks die drie wijzen aan in Didam. Hier werd een aubade ten beste gegeven. Voorzitter Piet en zijn vrouwtje Alie waren hier kennelijk bijzonder tevreden over want zij toverden in de kortste keren allerlei lekkers op tafel. Uiteraard werd er dankbaar gebruikt gemaakt van deze versnaperingen en ook het gerstenat vloeide er rijkelijk. Nadat Alie ook nog een voortreffelijke kop soep met belegde broodjes had geserveerd werd het weer tijd om naar de opvanglocatie, het Lorkenbos, terug te keren waar we om 20.00 uur verwacht werden in de residentie van Ria.


Ondertussen was Hannie helemaal in paniek geraakt, want er was een waarzegger opgedoken die vertelde dat zij zwanger was. Hannie zei dat dit helemaal niet kon want zij had nog maar pas verkering met Simon en er was niets gebeurd wat niet gezien zou mogen worden. Maar de waarzegger was niet van zijn stuk te brengen en zei je bent toch echt hoogzwanger, maar maak je niet ongerust, alles zal goed komen. Dus Hannie, hoogzwanger en wel, deed weer helemaal gerustgesteld maar wel wat voorzichtiger mee aan de diverse geestverruimende experimenten.


Dan op 20 april is het zover, het onvermijdelijke neemt een aanvang en Hannie bevalt zonder dat ze het in de gaten heeft, op 73 jarige leeftijd, van een gezonde zoon. Simon weet niet wat hem overkomt, nooit iets gedaan met Hannie, maar toch vader geworden. Hij vindt het, hoewel hij wel een beetje spijt heeft nooit wat gedaan te hebben, toch geweldig en staat te springen en dansen op zijn kromme pootjes van plezier. Hannie stelt Simon voor om deze spruit naar een van de bestuursleden dus Hans, Piet, Freek, Thijs, Frans of Johnny te noemen. Maar Simon vindt geen van deze namen geschikt voor zijn zoon en komt op de proppen met de naam Woendi. Na enige aarzeling gaat Hannie hier mee akkoord, waarna Simon alle motoren van de oude Trabant opstart, Hannie en zoon Woendi op de achterbank gooit en naar Harskamp rijdt waar de kleine natuurlijk door het bestuur geregistreerd moest worden.


In Otterlo was deze heuglijke gebeurtenis niet onopgemerkt gebleven, want Hannie had hoewel ze niets van de bevalling gemerkt heeft wel de hele buurt wakker geschreeuwd. Dus de buren, zwervers, de veteranen, kortom iedereen die in de buurt was en de herders die de Kempische heideschapen moesten bewaken hadden de blijde boodschap in een rap tempo rond gebazuind. Dus tegen de tijd dat Simon en Hannie met hun zoon in Harskamp aankwamen bezong het Harskamps vrouwenkoor al dit nieuwe leven. Ook alle schaapherders van de Veluwe waren met hun schapen naar Harskamp gekomen, zij brachten schapenmelk mee, want Hannie leek niet voldoende voeding te hebben. De herders waren al vroeg op pad gegaan en zo gauw ze bij Woendi aankwamen vielen ze dan ook van vermoeidheid op hun knieën en aaide Woendi over zijn bolleke. Ook voorzitter Piet, vicevoorzitter Freek en penningmeester Frans stonden klaar voor de inschrijving, maar eerst volgde ze het voorbeeld van de herders, vielen op hun knieën en bejubelde dit zo wonderbaarlijk op de wereld gekomen kind.


Afijn Woendi werd ingeschreven, maar het bestuur wilde wel een vergoeding voor dit zware karwei. Daar had Simon niet op gerekend, maar na enig speurwerk kon hij toch aan zijn verplichting voldoen, want de herders, zwervers, veteranen en buren hadden leuke presentjes meegebracht voor de kleine. Zo kon hij Piet een pak tweedrank geven, Freek kreeg een glaasje jenever en Frans als penningmeester was zeer tevreden met een muntstuk van € 2,00. Zo was op het einde van deze dag iedereen tevreden en konden allen weer voldaan huiswaarts gaan.


 Omdat de herders hun schapen nog moesten scheren hadden ze even wat meer tijd nodig en Simon en Hannie hadden nog zat beschuit met muisjes over gehouden. Dus werden deze sobats de volgende dag uitgenodigd op beschuit met muisjes bij Simon en Hannie en er werd daar wel wat sterkers dan koffie bij geserveerd. Woendi was, zoals het een wonderkind betaamt, al bijna volwassen en deed in niets onder voor de andere gasten!


 


                                                                                       Thijs   


 

 

 

 

 

 

  

Hoofd menu

Open menu

Statistieken

Artikelen bekeken hits
901639
Ga naar boven
JSN Boot template designed by JoomlaShine.com